The Hollywood Vampires/Hollywood Undead - Torwar 12.06.2018

Z jednej strony relacjonowanie koncertów jest o wiele przyjemniejszym zadaniem, niż recenzowanie płyt, gdyż generalnie rzadko kiedy trafia się na koncert, który by się od początku do końca nie podobał (jak tak patrzę w przeszłość, to najczęściej rozczarowywały mnie supporty, a jeśli już coś drażniło w headlinerach, to przeważnie nagłośnienie - Machinae Supremacy w 2014 r. był pod tym względem dramatyczny, co dziwi o tyle, że mieli tego samego dźwiękowca, co poprzedzający ich Degreed, który wypadł bardzo dobrze). Z drugiej jednak strony, znowu znalazłem się w położeniu, gdy piszę o koncercie, który odbył się miesiąc temu, więc już nikogo nie obchodzi. No trudno, obiecuję poprawę.

fot.: oficjalny FB zespołu

Dość jednak dygresji pierwszej, czas na dygresję drugą. Jeśli obok licznej rzeszy botów ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich (statystyki nie kłamią ;)) są tu też osoby, które od czasu do czasu sięgają po moje wypociny, to zapewne wiedzą, iż jestem fanem Alice’a Coopera i to takim zbliżającym się do granicy bezkrytycyzmu. Jeżeli jednak, drogi Czytelniku, zawitałeś tu po raz pierwszy, to już o tym wiesz i mniej więcej spodziewasz się, co przeczytasz poniżej. Prawda jest taka, że tak bardzo nie wierzyłem, że poza Doliną Charlotty uda mi się zobaczyć ponownie Coopa (relacjonując koncert z Festiwalu Legend Rocka nie wierzyłem, że kiedykolwiek go zobaczą – KLIK. Wychodzi na to, że jestem człowiekiem małej wiary), iż gdyby okazało się, że zaczął współpracę z Marylą Rodowicz i Sławomirem, a całość brzmiałaby jak przeboje zespołu Weekend, to pewnie i tak poszedłbym na ich wspólny koncert. Na szczęście Alice sięgnął po wspaniałych muzyków (i Johnny’ego Deppa ;)), a repertuar był smakowity, nie tylko na papierze. Jednak po kolei.

Hollywood Undead

fot.: wyspa.fm

O nich dość krótko, bowiem poznałem ich pobieżnie przed koncertem, zaś po nim nie nabrałem chęci do zgłębiania. Inna sprawa, że zostali niejako na siłę upchnięci jako support – wszak chwilę wcześniej mieli swoją własną trasę w Polsce jako headliner) – żeby podratować taką sobie sprzedaż biletów. I tu ciekawe spostrzeżenie – w Czechach Wampiry z Hollywood grały przed Ozzym Osbournem, w Polsce Hollywood Undead supportuje Coopera i spółkę. Tak czy inaczej, najpierw przeczytałem, cóż takiego grają ci licznie zgromadzeni Panowie (rapcore – o, zgrozo!), potem posłuchałem (nawet miejscami fajnie buja – o, mniejsza zgrozo), a potem jeszcze przyjrzałem się image’owi zespołu (lubię styl Ghosta, więc chyba nie mam prawa się czepiać). Po tym krótkim zapoznaniu już generalnie czułem, że nie zostaniemy przyjaciółmi na całe życie, ale nie zostałem zniechęcony na tyle, by support pominąć.

Muszę jednak przyznać, że w roli otwieracza mającego za zadanie rozgrzać publiczność przed głównym wykonawcą wieczoru, muzycy spisali się naprawdę dobrze. Długi set, dynamiczne utwory, ciągłe zachęty do wspólnej zabawy ze strony wykonawców, a i wreszcie udane covery Enter Sandman i Du Hast sprawiły, że słuchanie muzyki stylistycznie odmiennej od tej, z którą czuję się dobrze nie było katorgą, a momentami było naprawdę przyjemnie. A że Panowie plączący się czasami bez ładu i składu wyglądali – przynajmniej dla mnie – zabawnie, a przy okazji przekrzykiwali się trochę bez sensu, to już kwestie marginalne. Pewnie nieco bardziej mógłbym się przyczepić do sporej ilości sampli i pół-playbacków, ale znowuż – jestem sympatykiem Ghosta, nie wypada mi ;).

Skład:

Jorel "J-Dog" Decker – wokal, gitara, gitara basowa, instrumenty klawiszowe, programowanie

Dylan "Funny Man" Alvarez – wokal

George "Johnny 3 Tears" Ragan – wokal, gitara basowa

Jordon "Charlie Scene" Terrell – wokal, gitara

Daniel "Danny" Murillo – wokal, instrumenty klawiszowe, gitara, gitara basowa

Matt Oloffson – perkusja

Setlista:

Whatever It Takes

Undead

Been to Hell

California Dreaming

Dead Bite

Renegade

Gravity

Comin' in Hot

War Child

Enter Sandman / Du Hast

Bullet

Another Way Out

Cashed Out

Riot

Bad Moon

Day of the Dead

---

Everywhere I Go

Hear Me Now

Hollywood Vampires

fot.: materiały prasowe

Pozytywna energia nagromadzona podczas występu Hollywood Undead bardzo szybko przerodziła się w emocje negatywne, a to za sprawą problemów technicznych, trwających naprawdę długo. Przy okazji mogliśmy ujrzeć, że nie tylko w Polsce mamy do czynienia z sytuacją pod tytułem „jeden robi, trzech się patrzy” (tutaj nawet czasem wszyscy czterej się patrzyli z nadzieją, że awaria sama zniknie). Koniec końców, problem wreszcie w jakiś sposób zażegnano i dalsza część programu trwała bez zakłóceń.

Występ otworzyło intro w postaci The Last Vampire, czyli w istocie nieodżałowany Christopher Lee cytujący jeden ze sławniejszych fragmentów Draculi, z delikatnym podkładem muzycznym. Następnie z impetem ruszyła szafa grająca utworów znanych, ale także mniej spodziewanych, jak również tych zupełnie nieznanych. Wiadomo bowiem, że głównym założeniem zespołu Hollywood Vampires było oddanie hołdu przyjaciołom, poprzez granie coverów ich utworów. Jednak obok kawałków, które już ukazały się na debiutanckim krążku Wampirów (pisałem o nim tutaj – KLIK), można było usłyszeć również te covery, które być może ukażą się na zapowiadanym nowym albumie Coopera i spółki, ale także zupełnie premierowe utwory, napisane właśnie z myślą o nadchodzącym krążku.

I tak, ze znanych i lubianych oraz uprzednio wydanych nie mogło zabraknąć 7 and 7 Is, I Got a Line On You czy School’s Out (wielki finał z fragmentem Another Brick in the Wall Pt 2). Pojawiły się także wszystkie napisane na potrzeby debiutu oryginalne kompozycje, czyli Raise the Dead, As Bad As I Am i mój faworyt w postaci My Dead Drunk Friends. Z kolei ze znanych, lecz jeszcze niezarejestrowanych studyjnie utworów, niewątpliwie największe wrażenie zrobiły takie kawałki jak The Jack, Baba O’Riley (ze świetnym solo perkusyjnym oraz grą świetlną) i grane od relatywnie niedawna Ace of Spades i Heroes. Myślę, że popularnością cieszyły się także przeboje Aerosmith oraz Alice’a. Ponadto, jak już wspomniałem, grupa zaprezentowała aż trzy nowości: czysto rock ‘n’ rollowy I Want My Now, southernowy Bushwackers oraz bardzo Cooperowy – co podkreślały cylinder, laseczka oraz znana i lubiana choreografia Alicji – The Boogieman Surprise. Oczywiście, w tym miejscu można by ponarzekać, że zabrakło miejsca dla świetnych Itchycoo Park, Manic Depression, Cold Turkey czy mojego ulubionego Whole Lotta Love, ale przecież nie można zagrać wszystkiego (no i nie oszukujmy się, tego wieczora na scenie nie było nikogo, kto udźwignąłby wokalnie Whole Lotta Love), a miło, że choć w ramach danej trasy muzycy nie kombinują za bardzo z setlistą, to chociaż zmieniają ją z trasy na trasę.

fot.: Ksard

Myślę, że warto również wspomnieć o składzie zespołu. Wprawdzie twarze marketingowe są trzy, jednak muzyków na scenie było aż siedmiu i widać było, że w ogólnym zamyśle wszyscy przebywając na scenie są równoważni (proszę nie mylić tego z życiem pozascenicznym i procesem decyzyjnym, etc.). Osobiście skład dzielę na trzy grupy: Gwiazdy, Członkowie zespołu AC grający w HV oraz – z uwagi na często zachodzące w tej grupie zmiany personalne – Reszta Świata. Oczywiście zacznę od końca.

Podczas obecnej trasy, w roli Reszty Świata występują znany ze współpracy z The Cult, Ace’em Frehleyem i Ozzym Osbournem basista Chris Wyse i obecny klawiszowiec Aerosmith Buck Johnson. Obaj bardzo aktywni, wszędzie ich było pełno. Wyse nie tylko miał okazję zagrać na tradycyjnej gitarze basowej, ale również na elektrycznym kontrabasie, ponadto przez chwilę wcielił się w rolę głównego wokalisty, w świetnej wersji Ace of Spades. Z kolei Johnson, nie chował się tylko za zestawem klawiszowym, często sięgał bowiem za gitarę akustyczną i wychodził na przód sceny.

Jeśli chodzi o muzyków Alicji, to Tommy Henriksen (gitara, wokal) oraz Glen Sobel (perkusja) nie tylko obaj współpracują z Cooperem od 2011 r., ale także znają się od ponad kilkunastu lat z innych projektów i myślę, że chemia między nimi jest odczuwalna także dla publiczności. Glen na pewno zaskarbił sobie sympatię widzów (sam słyszałem obok siebie słowa zachwytu) po fantastycznej solówce pod koniec Baba O’Riley, gdzie nie tylko popisywał się umiejętnościami technicznymi, ale także rozmaitymi „pałkowymi sztuczkami” ;). Z kolei Tommy prawdopodobnie pozostał w cieniu osób zwracających baczną uwagę przede wszystkim na Joe Perry’ego czy Johnny’ego Deppa (i jestem w stanie to zrozumieć), ale myślę, że podczas występu odwalał kawał dobrej roboty. Na marginesie wspomnę tylko, że zarówno w Wampirach, jak i w solowej twórczości Alice’a, Tommy jest nie tylko jednym z trzech gitarzystów, ale także jednym z głównych aranżerów i współkompozytorów – czapki z głów.

fot.: Ksard

Co do Gwiazd, to nie chciałbym tu rozwodzić się nad rzeczami oczywistymi. Dość napisać, że Alice od lat utrzymuje bardzo dobry poziom wokalny (o ile akurat nie złapie go przeziębienie) i tak też było podczas warszawskiego koncertu. Niewątpliwie pomaga w tym sprytne wytworzenie przerw na oddech, w postaci rozbudowanych partii instrumentalnych, ale to absolutnie nie jest zarzut. Miło jest też zobaczyć go w nieco innej odsłonie, niż podczas występów podpisywanych szyldem Alice Cooper – kiedy gra z Hollywood Vampires, interakcja z publicznością wydaje się być nieco większa. Po Joe Perrym absolutnie nie byłem w stanie zauważyć jego niedawnych problemów zdrowotnych – świetna gra i przyzwoity wokal w utworze, który dane było mu zaśpiewać. Największy problem mam z Johnnym Deppem. Daleki jestem od rzucania haseł, że nie umie grać i jest tam nie wiadomo po co, jednak nie da się ukryć, że w zestawieniu z Joe Perrym i Tommym Henriksenem, których czasem na kolejnej gitarze wspiera Buck Johnson, to już kolejna, Deppowa gitara, jest dodatkiem, którego brak pewnie nie byłby odczuwalny (za to bardzo odczułem spartoloną przez Johnny’ego solówkę w I’m Eighteen). Z tego powodu bardzo cieszę się, że po pierwsze Depp udzielił się kompozytorsko w tym projekcie i po drugie, że dostał do zaśpiewania dwie piosenki podczas samego koncertu – „Heroes” wypadło porządnie, zaś People Who Died naprawdę bardzo dobrze. A że stylówka i zachowanie sceniczne było nieco pozerskie i bawidamskie – love it or leave it ;).

Opisując debiutancki album Hollywood Vampires zastanawiałem się nad sensem jego wydania – prawie same covery, mało zmienione względem oryginałów, do przesłuchania i odłożenia na półkę. Jeśli jednak uznać, że płyta ta miała być pretekstem i siłą napędową do koncertowania, to jestem wdzięczny, że powstała. Hollywood Vampires to na pewno grupa warta zobaczenia na żywo, profesjonalni, zasłużeni artyści, grający przeboje, które – w większości – bardzo dobrze znamy i cenimy. Ja na pewno zostałem przez nich kupiony, ale to już w sumie wiecie od pierwszych akapitów ;).

Skład:

Alice Cooper – wokal, harmonijka, przeszkadzajki

Joe Perry – gitara, wokal

Johnny Depp – gitara, wokal

Tommy Henriksen – gitara

Chris Wyse – gitara basowa, kontrabas elektryczny, wokal

Buck Johnson – instrumenty klawiszowe, gitara

Glen Sobel – perkusja

Setlista:

Bela Lugosi's Dead / The Last Vampire (taśma)

I Want My Now (nowa piosenka)

Raise the Dead

I Got a Line on You

7 and 7 Is

My Dead Drunk Friends

Five to One / Break On Through (to the Other Side)

The Jack

Ace of Spades

Baba O'Riley / Drum Solo

As Bad As I Am

The Boogieman Surprise (nowa piosenka)

I'm Eighteen

Combination

People Who Died

Sweet Emotion

Bushwackers (nowa piosenka)

"Heroes"

Train Kept A-Rollin'

---

School's Out / Another Brick in the Wall Pt 2

Anarchy in the U.K. (taśma)

PS: Wydawałoby się, że w dobie Internetu można sprawdzić dosłownie wszystko, w tym również to, po której stronie przeważnie stoi dany muzyk podczas koncertu (takie rzeczy się z reguły nie zmieniają). A jak już jedna z drugą odkryła, że Johnny stoi po drugiej stronie, to naprawdę nie ma potrzeby z całym impetem taranować wszystkich w poprzek płyty. Da się kulturalniej i bez strat w ludziach. A i Pan Depp przez następne 1,5 h nie uciekał.

PS2: Drodzy rodzice! Zapewniajcie swoim pociechom słuchawki albo zatyczki do uszu. Pewnie to nie moja sprawa, ale widok dzieciaków zatykających uszy sam przyprawiał mnie o bóle bębenków.

PS3: Wiem, że marudzę, ale w kolejnym wpisie będę marudził jeszcze bardziej ;).

Spiders - Killer Machine

Spiders to kolejna pochodząca ze Szwecji (jakże inaczej?) grupa, na którą warto zwrócić uwagę. Wprawdzie założony w 2010 r. w Göteborgu zespół nie jest w swej twórczości rewolucyjny, jednak jego siła tkwi właśnie w prostocie, bezpośredniości i bezpretensjonalności glam rockowych kompozycji. W dodatku zapewniam Was, że wokal i charyzma Ann-Sofie Hoyles jest czymś, co chcielibyście słyszeć i podziwiać (ja już miałem tę okazję – KLIK), a i John Hoyles nie jest znowu takim anonimowym muzykiem i kompozytorem, który na swoim koncie ma między innymi współpracę z Witchcraft oraz Troubled Horse (ostatnio nawet się wziął za karierę solową, ale na to spuśćmy zasłonę milczenia ;)). Niedawno ukazał się trzeci pełnowymiarowy album grupy – Killer Machine – który generalnie hołduje dotychczasowemu stylowi kapeli, choć pewne zmiany daje się zarówno odczuć, jak i usłyszeć.

fot.: discogs.com

W pierwszej kolejności uwagę zwraca fakt, że Pająkom udało się wreszcie niemal dobić długościom albumu do czasu trwania klasycznego LP – zespół zamieścił bowiem 11 utworów, które trwają 41 minut, zatem otrzymaliśmy o 8 minut więcej materiału, niż w przypadku poprzednika (Shake Electric) i aż o 14 minut w porównaniu do debiutu (Flash Point). Jest to zdecydowanie dobra tendencja, jeśli jeszcze weźmiemy pod uwagę, że krążki Szwedów nie należą w Polsce do najtańszych pozycji. Kolejną nowością jest zainwestowanie przez Spiders w „departament chórkowy” (drzewiej pojawiały się jedynie ich namiastki, jak np. w Control czy Give up the Fight z Shake Electric), co dodaje kompozycjom pewnej gładkości i radiowości (ile ja bym dał, żeby ten zespół grano w radiu) – kwestią gustu jest czy ta zmiana wpłynęła dobrze czy źle na utwory, akurat ja zawsze byłem zwolennikiem wielogłosowych śpiewów.

Podobnie jak w przypadku poprzednich wydawnictw grupy, otrzymaliśmy serię dynamicznych hard rockowych numerów z dość mocną perkusją, mnóstwem riffów i pędzących gitar. Tradycyjnie, raz jest szybciej, jak w przypadku otwierającego krążek, świetnego Shock and Awe czy przebojowego Swan Song, czasem jest troszkę wolniej, jak w singlowym Dead or Alive i tytułowym Killer Machine, jednak przede wszystkim jest relatywnie ciężko, ale i bardzo melodyjnie. Jedynym balladowym rodzynkiem jest tu śliczne blues rockowe Don’t Need You. Słuchając tego utworu aż żałuję, że w swoim dorobku Spiders nie ma ich więcej, choć z drugiej strony cenię sobie przebojowość i dynamikę ich płyt. Podoba mi się też, że oprócz dodania chórków, tu i ówdzie muzycy próbowali trochę poeksperymentować z nowym dla nich brzmieniem – i tak w Swan Song pojawiły się intrygujące, nieco „afrykańskie” rytmy perkusyjne, wieńczący krążek Heartbreak intensywnie wykorzystuje harmonijkę ustną, a w połowie przechodzi jakby w zupełnie inny utwór, tu i ówdzie nie śmiało pobrzmiewają pogłosy fortepianina (Dead or Alive, Higher Spirits). To wszystko pokazuje, że zespół nie planuje stać w miejscu i myśli nad rozwojem.

Niestety, z Killer Machine mam jeden podstawowy problem, który nie pozwala mi do końca przekonać się do utworów z tej płyty. Chodzi o wokal Ann-Sofie Hoyles, który brzmi zupełnie inaczej, niż na poprzednich albumach Spiders. Jest bardziej stonowany i monotonny, całość jest chyba również niżej zaśpiewana. Czasami takie podejście pasuje, jak np. w Like a Wild Child czy Don’t Need You, ale już w innych utworach zabita zostaje niemal cała ich energia, jak choćby w wypadku Dead or Alive. Dobrze, że chórki nieco ożywiają atmosferę.

Killer Machine to niewątpliwie niezły album. Czuć w nim, że Pająki ze Szwecji nie powiedziały jeszcze ostatniego słowa i nie zamierzają poprzestać na już sprawdzonych schematach. Z drugiej strony nie ma tu tak drastycznej rewolucji, jak w przypadku Blues Pills, który po wydaniu Lady in Gold (KLIK) mógł stracić sporą bazę fanów. Osobiście uważam, że najnowszy krążek Spiders jest nieco słabszy od fantastycznego, żywiołowego Shake Electric, jednak to nadal kawał dobrego hard rocka, którego świetnie będzie się słuchać w trasie lub dla zrelaksowania po ciężkim dniu pracy. Jestem też pewien, że zdecydowana większość numerów urozmaici i wzbogaci koncerty grupy. 

Nazareth - Wytwórnia 8.04.2018 r.

Kolejny powrót do opowiadania zaległości koncertowych zacznę od trywialnej myśli, że koncerty są różne – takie, na które czekamy dniami i nocami, ekscytując się jeszcze na długo przed samym wydarzeniem, lecz również takie, na które wybieramy się całkowitym przypadkiem; są koncerty zaskakująco dobre, rozczarowująco złe, a także spełniające oczekiwania. O ile występy zgodne z oczekiwaniami wydają się być idealnymi, to chyba jednak najbardziej w pamięć zapadają te stanowiące pozytywne zaskoczenie. I takim koncertem był ten, który dał Nazareth w łódzkiej wytwórni.

Nazareth świętuje swoje 50-lecie. Z oryginalnego składu pozostał jedynie jeden jego członek, w dodatku basista (a powszechnie wiadomo jak zbędni to są muzycy w zespołach). W dodatku dla przeciętnego wchłaniacza muzyki obecny wokalista jest osobą w zasadzie anonimową. Brzmi słabo? Na szczęście aż takie słabe nie jest. Wprawdzie rzeczywiście, jedynym członkiem-założycielem jest Pete Agnew, jednak grający na gitarze Jimmy Murrison oraz Lee Agnew (syn Pete’a) na perkusji są już w zespole odpowiednio przeszło oraz prawie 20 lat. Natomiast nieznany wokalista to Carl Sentance, znany m.in. ze współpracy z Donem Airey (to ten taki Pan, który był następcą Jona Lorda w Deep Purple) czy Geezerem Butlerem (to ten taki basista w Black Sabbath – nie Ozzy i nie ten leworęczny). Nie bez znaczenia jest pewnie także to, że Dan McCafferty, do niedawna wokalista i przy okazji również założyciel, przeszedł na emeryturę i dał zielone światło do dalszego działania Nazareth. To powoduje, że od razu przychylniej spogląda się na względnie świeżą inkarnację grupy.

No i ci Panowie postanowili w ramach świętowania 50-lecia odwiedzić między innymi Polskę, w tym również Łódź. Jako że w czasie zapowiedzi, jak i bezpośrednio przed koncertem moja wiedza o Nazareth sprowadzała się do następujących swobodnych myśli – „wiem, że jest”, „Love Hurts”, „to mniej znane Dream On”, „Dan McCafferty <<zmęczony w Dekompresji>>, lol”, „Hair of the Dog” oraz „Pan Jezus”, to stwierdziłem, że dlaczego w sumie ich nie poznać, skoro są pod nosem? Tak też uczyniłem.

Powyższym przydługim wstępem zmierzam do tego, że wybierałem się na ten koncert z prawie zerową wiedzą na temat zespołu, jego twórczości, tym samym nie miałem szczególnych oczekiwań oraz nastawienia, a to w mojej niedużej karierze uczestnika występów na żywo zdarza się niezwykle rzadko (nie liczę oglądania nieznanych sobie supportów). Tym samym jedyne, czego chciałem, to dobrze się bawić.

Wytwórnię nawiedziła bliżej nieokreślona liczba osób (przez znaczną szerokość klubu nie jestem w stanie oszacować liczebności, w każdym razie mniej więcej 1/3 – pewnie mniej – stała we względnym ściśnięciu, dalej było stosunkowo luźno) w różnym wieku, co zawsze mnie cieszy, trwała w pełnym emocji oczekiwaniu, gdy próba punktowego oświetlenia logo zespołu zdawała się nie mieć końca. Dookoła dało się zobaczyć oraz usłyszeć zarówno wiernych fanów grupy, zaznajomionych jako-tako i dyskutujących „kto tam się z oryginalnego składu ostał?”, jak i takich samych zieleńców jak ja. W końcu wybrzmiało intro i maszyna ruszyła…

Jakaż to sprawnie naoliwiona maszyna! Już pierwsze brzmienia Silver Dollar Forger zdefiniowały całą resztę wieczoru. Carlowi Sentance’owi może i brak charakterystyczności głosu McCafferty, ale to nadal solidny i potężny rockowy wokalista, który w dodatku jest bardzo dynamiczny, ma świetny kontakt z publicznością i po prostu widać, że tchnął w Nazareth nowego ducha (to na podstawie nagrania „zmęczonego w Dekompresji”). Jimmy Murrison także pięknie popisywał się przed publicznością swoimi umiejętnościami muzycznymi oraz „szołmeńskimi”, zaś Lee Agnew walił w bębny jak natchniony i choć był trochę schowany za zestawem, to nikomu nie pozwalał o sobie zapomnieć. Niemniej jednak najprzyjemniej było patrzeć na Weterana – Pete przez cały występ uśmiechał się i był po prostu szczęśliwy z tego, że jest na scenie. Przy okazji potrafi wciąż świetnie grać i w ogóle nie dawał po sobie poznać, że jest prawie/ponad 20 lat starszy od pozostałych muzyków.

Dziś już wiem, że w Wytwórni wybrzmiały największe przeboje muzyków, dominowały kawałki szybkie i czysto rock ‘n’ rollowe, z których najbardziej w pamięć zapadły mi Shanghai'd in Shanghai, My White Bicycle, Razamanaz i naturalnie Hair of the Dog. Nie zabrakło również miejsca dla kawałków spokojniejszych, w tym oczywiście Dream On i Love Hurts (oba odśpiewane chóralnie i wyczekiwane przez chyba wszystkich zebranych), lecz moje serce skradł Sunshine, podczas którego Carl pochwalił się umiejętnością gry na gitarze akustycznej.

Jeśli mam wskazać na jakieś konkretne minusy, to na pewno bardziej stali bywalcy/słuchacze koncertów Nazareth mogą przyczepić się do setlisty, opartej w zasadzie wyłącznie na hitach, z pominięciem późniejszych dokonań, w tym z ostatniej płyty - Rock 'n' Roll Telephone z 2014 r. (nie to, żeby była jakaś szczególnie dobra albo śpiewał na niej Carl). Biorąc pod uwagę, że z Sentancem albumu raczej nie nagrają (a może?), dyskografia jest bogata, a w obecnym składzie grają już dobre 3 lata – można trochę pogrzebać, popróbować, jeśli nie totalną rewolucję, to chociaż pojedyncze utwory. Niemniej jednak problem setlistowy dotyczy obecnie wielu zespołów z dużym stażem, zatem Nazareth po prostu nie jest wyjątkiem. Drugi zarzut – Pete Agnew śpiewa mało, jednak wolałbym, żeby nie śpiewał wcale, bo średnio mu wychodzi ;).

Jak już wspomniałem, to był mój pierwszy koncert „wysokiego szczebla”, który był totalnym strzałem. Okazał się strzałem w dziesiątkę, bo nie tylko przednio się bawiłem, ale także zyskałem motywację do poznania dyskografii Nazareth. Naprawdę, warto!

Skład:

Pete Agnew – gitara basowa, wokal

Jimmy Murrison – gitary

Lee Agnew – perkusja, wokal

Carl Sentance – wokal, gitara

Setlista:

Silver Dollar Forger

Miss Misery

Razamanaz

This Flight Tonight

Dream On

Shanghai'd in Shanghai

This Month's Messiah

My White Bicycle

Sunshine

Beggars Day

Changin' Times

Hair of the Dog

Expect No Mercy

Love Hurts

Morning Dew

---

Night Woman

Turn On Your Receiver

PS: Ci, którzy zaglądają tu częściej, pewnie zdążyli się zorientować, jaką rolę w moich tekstach pełnią wstawki w nawiasach. Nieświadomych informuję, że nie wszystko w tym tekście jest w tonie poważnym.

PS2: Wyjątkowo zdjęcia zrobiłem „temi ręcyma”, ziemniakiem i przy braku zmysłu estetycznego. Jeśli jednak jakimś cudem, ktoś chciałby je udostępnić, to będzie mi miło, gdy odniesie się stosownym linkiem do tego wpisu. To oczywiście prośba, za rękę nikogo łapać nie będę.

Ghost - Prequelle

Od czasów wydawnictwa Meliora, które ukazało się w sierpniu 2015 r., w Kościele pod wezwaniem Ducha miało miejsce wiele wydarzeń – nasz zaprzyjaźniony Kler zdobył nagrodę Grammy, odbył kilka znakomicie przyjętych tras koncertowych oraz wreszcie ugruntował pozycję Papy Emeritusa III jako gwiazdy pop (EP-ka Popestar). Sielanka skończyła się pod koniec września 2017 r., kiedy to arbitralną decyzją Papy Emeritusa Nihil najbardziej przebojowy z Papieży „został abdykowany”. Kilka miesięcy po ustąpieniu „Trójki”, świat obiegł debiutancki album koncertowy grupy – Ceremony and Devotion. Niemniej jednak, brak Głowy Kościoła sprawił, że wydanie szumnie zapowiadanego „mrocznego następcy Meliory” stanęło pod poważnym znakiem zapytania.

Tyle oczywiście z Ghostowej „fabuły”, rzeczywistość jest o wiele bardziej przykra. Na początku 2017 r. część nie-tak-już-znowu-bezimiennych guli pozwała Tobias Forge’a o tantiemy, zdradzając tym samym tajemnicę poliszynela o tym, kto pod różnymi postaciami staje za mikrofonem Ghosta. Sprawa jest mocno medialna, Forge nie wypada w ramach niej najlepiej, niemniej jednak karawana jedzie dalej. 1 czerwca 2018 r. ukazał się długo oczekiwany czwarty album… hmm… grupy? – Prequelle.

fot.: materiały prasowe

Za sterami Bezimiennych Guli stanął Kardynał Copia (co w z różnych języków można tłumaczyć jako – zgadliście – „kopia” lub „błąd”), który pomimo krytyki dla poczynań Papy Emeritusa III i w dodatku nieposiadający więzów krwi z poprzednimi Papieżami, zdaje się reprezentować dokładnie taki sam typ osobowościowy, co jego poprzednik, a także posiadać podobne zamiłowania do lżejszych brzmień i fortepianina jako takiego. Zamiłowanie to znalazło już odzwierciedlenie w scenicznej odsłonie Ghosta, pojawieniem się dodatkowego stanowiska klawiszowego.

Zgodnie z zapowiedziami, Prequelle miał być cięższym i mroczniejszym albumem niż przebojowa Meliora. Nie dajcie się jednak zwieść – na próżno oczekiwać tu powrotu do brzmień z dwóch pierwszych krążków. Osobiście nie jestem też przekonany co do zwiększenia ciężaru względem poprzedniczki. Wprawdzie najnowsza płyta Ghosta tematycznie nawiązuje do Plagi i Czarnej Śmierci, miota się między zagadnieniami pamiętania śmierci a chwytaniem dnia, jednak granice pastiszu i popu zostały radykalnie przesunięte względem tego, co mogliśmy usłyszeć na krążku z 2015 r.

Zacznę od pochwał. Można było spodziewać się, że w związku ze sporem z muzykami, którzy przez wiele lat współtworzyli brzmienie i image Ghosta, w przypadku Prequelle najbardziej ucierpi sfera muzyczna. Absolutnie tak nie jest. Zarówno produkcja, jak i warstwa instrumentalna, z wykorzystaniem orkiestracji i klawiszy wypada wybornie (być może w żywiołowych utworach gitary tworzą trochę zbyt dużą ścianę dźwięku). Prawdę powiedziawszy, jestem skłonny stwierdzić, że dwa utwory instrumentalne – Miasma (gdzie na saksofonie debiutuje Papa Nihil) oraz Helvetesfönster błyszczą najbardziej, świetnie łącząc elektronikę z żywymi instrumentami, czym przywodzą mi na myśl twórczość innych Szwedów – Machinae Supremacy. Fajnie też wypadło intro Ashes, w którym cytowana jest znana dziecięca rymowanka Ring a Ring o' Roses, a wokalnie udziela się córka Tobiasa, Minou Forge. Zazwyczaj dobrze wypadają również utwory sticte rockowe, jak pierwszy singiel Rats czy pokręcony Faith. Z drugiej jednak strony pojawiają się rockery totalnie wypadające z pamięci tuż po przesłuchaniu, jak Witch Image. I – co warto podkreślić – na Prequelle próżno jest szukać czegoś tak dobrego jak From the Pinnacle to the Pit czy Absolution.

Największy problem mam jednak z balladami oraz utworami „mieszanymi”, gdzie obok fragmentów spokojnych, pojawiają się mocne partie. I tak, o ile utwory pokroju See the Light, Pro Memoria czy Life Eternal mają świetne aranżacje, jednak wychodzą w nich olbrzymie braki wokalne Forge’a, które skądinąd też są znane od dawna, jednak na Prequelle jakoś biją po uszach i zwyczajnie nie pasują do podniosłych tonów. Osobną kategorią jest Dance Macabre, który w swej pastiszowości jest tak przegięty, że aż żenujący, jednak nie przeszkodziło mu to stać się moim guilty pleasure tej płyty. Oprócz tego niektóre teksty też wydają się bardziej sztampowe, niż zwykle i choć z jednej strony stworzenie refrenu na zasadzie „Don't you forget about dying||Don't you forget about your friend death||Don't you forget that you will die” to niewątpliwie dobry chwyt koncertowy (nawet nie znając piosenki możesz śpiewać refren), to jednak jest to ogólnie rzecz biorąc takie sobie, bez większego polotu, który na poprzednich krążkach zawsze dostrzegałem. Struktura piosenek też jest w zasadzie identyczna, co po pewnym czasie potrafi znużyć.

Warto jednak na deser znów powrócić do plusów, czyli do coverów, które znalazły się na wersji rozszerzonej albumu. Zarówno It’s a Sin (oryginalnie Pet Shop Boys), jak i Avalanche (oryginalnie Leonard Cohen) po raz kolejny dowodzą, że jakiego pomysłu na cover nie mieliby fani, to Ghost wpadnie na pomysł sto razy lepszy.

Reasumując, mam duży problem z Prequelle. Nie mogę powiedzieć, że jest to album zły, bo swoje momenty zdecydowanie ma. Na pewno jest to krążek nierówny, z częściowo nijakimi kompozycjami (Witch Image nie jestem w stanie zapamiętać po około dziesiątym odsłuchu), częściowo zepsutymi przez wokal (Pro Memoria, Life Eternal – w obu Forge brzmi jak uboga wersja Michaela Stipe’a z R.E.M.), a częściowo przez produkcję (niektóre gitary). Są też pozycje bardzo mocne (oba kawałki instrumentalne, Rats czy Faith). Może gdybym spróbował oderwać się od poprzednich albumów Ghosta, ogólna ocena poszłaby w górę, wszak Meliora bardzo wysoko zawiesiła poprzeczkę. Jednak z drugiej strony – jak można nie oceniać zespołu/projektu przez pryzmat jego dyskografii?

The Temperance Movement/Thomas Wynn & The Believers - Hydrozagadka 22.03.2018 r.

Zastanawiałem się czy jest sens pisać o wydarzeniu, które miało miejsce prawie trzy miesiące temu, niemniej jednak doszedłem do wniosku, że skoro do dziś wracamy słowem pisanym do albumów oraz koncertów sprzed lat, to równie dobrze możemy wspominać te, które odbyły się raptem kilka miesięcy temu. A nuż, za kilkanaście lat twórca antologii bohaterów dzisiejszego wpisu albo administrator strony temperancemovementpoland.pl natrafi na relację z koncertu w warszawskiej Hydrozagadce w 2018 r. i jakoś ów opis wykorzysta, a piszący te słowa przejdzie do historii polskiego bloggingu (nie jestem pewien czy istnieje takie słowo). Tak, na pewno właśnie tak będzie ;). Niemniej jednak piszę, bo i kto mi zabroni, a do czytania przecież nikt nie zmusi.

Pretekstem do pojawienia się The Temperance Movement dnia 22 marca roku pańskiego 2018 w Hydrozagadce była premiera albumu numer trzy grupy – A Deeper Cut, który okazał się być jeszcze bardziej przebojowy niż świetny debiut oraz kapitalny poprzednik, czyli White Bear. Gośćmi supportującymi Brytyjczyków byli Thomas Wynn & The Believers – zespół z Florydy, grający southern rocka z domieszką R&B. O ile o głównej gwieździe mogę powiedzieć, że znam ją raczej od podszewki (choć z wersją na żywo zetknąłem się po raz pierwszy), to brzmienie Państwa z USA poznałem tuż przed koncertem, z czego bardzo się cieszę, ale o tym poniżej. Tytułem zwieńczenia wstępu, miło jest mi odnotować, że frekwencyjnie było na pewno lepiej niż przy ostatniej wizycie The Temperance Movement w Polsce (tak przynajmniej wynika z konsultacji z Muzycznym Zbawicielem), a to dobry zwiastun na przyszłe koncerty.

Thomas Wynn & The Believers

fot.: oficjalny profil zespołu na FB

Pierwszą rzeczą, na którą zwróciłem uwagę słuchając tuż przed koncertem studyjnych dokonań grupy (nie ma tego znowu tak dużo, jak na zespół z przeszło dziesięcioletnim stażem) były wspaniałe harmonie wokalne tworzone przez lidera grupy (tak, chodzi o Thomasa Wynna ;) ) oraz jego siostrę Olivię, zdecydowane naleciałości rythm ‘n’ bluesowe oraz nieco nazbyt wygładzoną produkcję. O ile o brzmienia r&b się nie martwiłem i wręcz ich oczekiwałem, o tyle bardzo ciekawiło mnie, jak wokaliści wypadają razem na żywo i jak różne jest brzmienie grupy na żywo, w porównaniu do sztuczek stosowanych w studiu. Absolutnie się nie zawiodłem.

Bez zbędnych ceregieli, po krótkim powitaniu i podziękowaniu, że „chciało nam się przyjść wcześniej” (jak widać ignorowanie supportów nie jest tylko polskim obyczajem), amerykański do szpiku kości Thomas zaintonował pierwsze wersy... i w zasadzie już było wiadomo, że będzie dobrze, a gdy dołączyła do niego Olivia, to praktycznie oniemiałem z wrażenia – idealne harmonie, praktycznie tak samo perfekcyjnie wykonane jak na albumie. Zdecydowanie pozytywne zaskoczenie, biorąc pod uwagę jak zazwyczaj wychodzi transferowanie wielogłosów na scenę. Brzmienie samego zespołu było natomiast o wiele bardziej brudne niż na płycie, ale nie ma tu mowy o fuszerce – wszystko brzmiało tak jak powinno, a nawet kiedy pojawiły się drobne problemy techniczno-strojeniowe, poradzono sobie z nimi w pełni profesjonalnie. Na szczególne wyróżnienie, obok czarujących Thomasa i Olivii, zasługuje zdecydowanie Chris "Bell" Antemesaris, któremu ani harmonijka, ani gitary nie były straszne.

Ze sceny płynęła bardzo pozytywna energia, zaś utwory bardziej nastrojowe i melancholijne przeplatały się z tymi przebojowymi i z pazurem. Choć zespół skupił się niemal w całości na repertuarze ze swojego najnowszego krążka – Wade Waist Deep – to nie zabrakło miejsca dla coveru w postaci Atlantic City Bruce’a Springsteena, który to kawałek bardzo pasował do muzyków z Florydy.

O ile na solowy koncert Thomas Wynn & The Believers w Polsce raczej bym nie liczył, to jeśli kiedyś uda się Wam ich zobaczyć na liście supportowej jakiegoś wykonawcy, to nie wahajcie się nad tym, czy warto przyjść wcześniej – zdecydowanie tak!

Setlista (przypuszczalna):

01. I Don't Regret

02. You Can't Hurt Me

03. Mountain Fog

04. Wade Waist Deep

05. Atlantic City

06. Man Out Of Time

07. Turn It Into Gold

The Temperance Movement

fot.: oficjalny profil zespołu na FB

Jeśli o supporcie można było powiedzieć, że emanował pozytywną energią, to gdy scenę przejęła gwiazda wieczoru, to nastąpiła erupcja wulkanu energii. Brytyjczycy to najlepszy dowód na to, że zespoły o korzeniach blues rockowych niekoniecznie muszą bazować na melancholijnym nastroju zadymionego pubu. Oczywiście, spodziewałem się żywiołowego show, jednak to, co otrzymałem przeszło moje najśmielsze oczekiwania.

The Temperance Movement gra z wielkim luzem i niesamowitą radością, skłaniając nawet tak statycznego odbiorcę muzyki jak ja do (namiastki/parodii) tańca. O ile energia buzowała ze wszystkich muzyków, tak uwagę w pełni skupiał na sobie niewysoki wokalista Phil Campbell – to jest aż niesamowite, ile ten człowiek ma w sobie siły, skacząc jak oszalały, a jednocześnie śpiewając absolutnie bezbłędnie.

Grupa skupiła się przede wszystkim na promocji nowego krążka, A Deeper Cut, choć nie zabrakło kilku faworytów z debiutu (Midnight Black <3) oraz paru kawałków z White Bear. Dominowały utwory dynamiczne, zachęcające do wspólnej zabawy oraz rytmicznego klaskania, ale nie zabrakło też miejsca dla paru podniosłych ballad (The Wonders We’ve Seen, A Deeper Cut) i bardziej melancholijnych kompozycji (Another Spiral). Co ciekawe nie były to momenty wyciszenia, co raczej wspaniałe preteksty do chóralnego śpiewu.

Cóż tu więcej dodać – świetny zespół, który na żywo brzmi jeszcze lepiej niż w odsłonie studyjnej, w dodatku grający muzykę łączącą pokolenia. Zawsze na koncertach lubię przyjrzeć się przekrojowi wiekowemu publiczności i cieszę się, gdy widzę zarówno osoby w wieku moich rodziców, moich rówieśników, jak i osoby młodsze. O ile w wypadku zespołów legendarnych taka różnorodność jest naturalna, o tyle w przypadku zespołów „nowych” bywa różnie. Tutaj byli reprezentanci kilku grup wiekowych i obu płci, serce roście :).

Pozostaje mi liczyć tylko, że grupa nie zapomni o Polsce przy okazji kolejnej płyty oraz że nadejdzie czas, że The Temperance Movement osiągnie u nas poziom sprzedaży biletów porównywalny do chociażby Rival Sons (zasługują na to).

Setlista:

01. Caught In The Middle

02. The Way It Was and the Way It Is Now

03. Love And Devotion

04. Higher Than The Sun

05. Be Lucky

06. Ain't No Telling

07. Another Spiral

08. White Bear

09. Three Bulleits

10. Battle Lines

11. Know For Sure

12. Built-In Forgetter

13. The Wonders We've Seen

14. Only Friend

15. A Deeper Cut

16. Midnight Black