Steve Porcaro - Someday / Somehow

Rekord Chinese Democracy w kategorii oczekiwania na album został oficjalnie pobity. Wprawdzie Steve Porcaro, który pokonał Axla, poza zaprezentowaniem dwóch wersji demo w 2009 r. nie trąbił, że już za chwilę, już za momencik ukaże się jego płyta, a i motywacje zarówno co do odkładania jego premiery, jak i wydania w 2016 r. były inne niż u Rose'a, ale faktem jest, że prace nad debiutanckim solowym krążkiem klawiszowca Toto rozpoczęły się w 1983 r. Po przeszło 30 latach - wreszcie jest. Czy warto było czekać na "Someday/Somehow"? To zależy...

Tym, którzy doskonale orientują się w zespole Toto, układzie kompozytorskim tej grupy, wkładzie jaki Steve ma w brzmienie grupy, mógłbym w skrócie napisać, że jeśli lubicie kompozycje ostatniego z żyjących braci Porcara, a zwłaszcza ostatnie dokonania - The Little Things i Bend - Someday/Somehow bez problemu zawojuje Wasze serca. Jeśli znacie Toto i spodziewacie się wielkiej produkcji, oszałamiających solówek gitarowych i klawiszowych - zapomnijcie. Jeśli zaś kojarzycie tylko kultowe utwory, jak Africa, Rosanna i Hold the Line, to wiedzcie, że Steve Porcaro tworzy zupełnie inną, bardziej nastrojową i intymną muzykę. Intymność w ogóle będzie stanowić klucz do tej recenzji i braku jednoznacznej oceny krążka.

Jak już zostało wspomniane, najmłodszy z braci Porcaro rozpoczął prace nad swoim debiutem w 1983 r., a zatem tuż po oszałamiającym sukcesie Toto IV, obsypanego sześcioma nagrodami Grammy (o ile się nie mylę, jest to do dziś nie pobity rekord). Oczywiście taki sukces sprawił, że zespół stał się nagle rozchwytywany, do tego doszły problemy z głównymi wokalistami, więc wszyscy musieli się spiąć i działać dla wspólnego dobra grupy. O tworzeniu solo nie było mowy. Z kolei kiedy Steve odszedł z Toto w 1986 r. (choć na późniejszych płytach udzielał się i aranżacyjnie i produkcyjnie), postanowił się w pełni poświęcić swojej pasji - muzyce filmowej. Kiedy wreszcie w 2009 r. zaprezentował dema Ready or Not oraz Painting by Numbers, to w 2010 r. Toto zostało zreformowane, by zbierać fundusze na zmagającego się z ALS (stwardnienie zanikowe boczne) Mike'a Porcaro.

Wreszcie w 2016 r. - głównie za sprawą Michaela Sherwooda (współproducenta i współautora kilku utworów) - następuje premiera Someday/Somehow. Bez wielkiej pompy, bez jakiejś olbrzymiej promocji (ot kilka filmików ze Stevem Lukatherem i Davidem Paichem w rolach głównych), za to ze Stevem Porcaro mówiącym, że zdecydował się wreszcie wydać tę płytę, bo historia jego rodziny uświadomiła mu, jak ulotne jest życie ludzkie i że nie warto zwlekać. Wymowne.

 

Tak wymownie, refleksyjnie i nastrojowo jest przez większość albumu. otwierający krążek Ready or Not to wspomnienie Steve'a o młodości jego dzieci i jak za nimi tęsknił będąc w trasie z Toto, oparty o brzmienie gitary akustycznej To No One stanowi bezpośrednie odniesienie do losu, jaki spotkał braci Porcaro ("Michael says no one's to blame, but look at him now, he just won't be the same as he ever was") jest także swoistą rozprawą na temat (nie)wiary w Boga. Z kolei chyba nie było bardziej adekwatnego utworu do zamknięcia tego nietypowego albumu - More than I Can Take to tylko Steve Porcaro, fortepian i olbrzymi ładunek emocjonalny. I chociaż ta nastrojowość zostaje przełamana dwoma żywszymi numerami - opowiadającym o "muzycznej podróży" Swing Street oraz odrzutem z któregoś z albumów Toto z lat '80 Back to You (moim zdaniem idealnie pasowałby na The Seventh One), to jednak dominują utwory spokojne i sentymentalne.

Głównym wokalistą na Someday/Somehow jest oczywiście Steve Porcaro. Muzyk jednak jest świadomy swoich ograniczeń w tym zakresie, zawsze podkreślał, że kiepski z niego piosenkarza i do wydania Toto XIV zaśpiewał tylko w dwóch swoich kompozycjach, a to też tylko dlatego, że uznał, iż głosy pozostałych członków Toto nie pasowały do nastroju utworów. Myślę, że między innymi dlatego też na solowym debiucie oprócz głównego bohatera, w rolę wokalistów wcielają się jego przyjaciele - Michael McDonald, Michael Sherwood, odkryty przez Toto w 2010 r. Mabvuto Carpenter oraz młody szkocki wokalista Jamie Kimmett. Ogólnie rzecz biorąc, była to chyba dobra decyzja - utwory z charakterystycznym wokalem McDonalda zapadają w pamięć (Swing Street i Night of Our Own), Carpenter popisuje się przepięknym soulowym głosem w Painting by Numbers. Michael Sherwood (Make Up) ma zbliżone umiejętności do Steve'a Porcaro, z kolei Kimmett jakoś nie przypadł mi o gustu. Utwory, w których przejmuje obowiązki wokalne (She's So Shy i Face of a Girl) są bardzo cukierkowe, a on sam przypomina mi chwilami Jamesa Blunta i nie jest to komplement ;).

Departament instrumentalny jest też dość mocno reprezentowany. Oczywiście prym wiedzie Steve Porcaro i jego instrumenty klawiszowe, z których mógł wycisnąć o wiele więcej, niż w Toto, gdzie głównym klawiszowcem i kompozytorem jest David Paich. Dostajemy wszystkie charakterystyczne zagrania najmłodszego z braci Porcaro, ale także wiele typowych dla niego smaczków aranżacyjnych. Struktura syntezatorów jest dość złożona, ale nie naprzykrza się, całość jest dość wyważona. Na gitarach - choć na Someday/Somehow nie jest ich zbyt wiele -  zaprezentowali się Marc Bonilla (znany ze współpracy z Keithem Emmersonem, Glennem Hughsem i Davidem Coverdalem), Jimmy Haun (Yes, Air Supply, Circa) oraz Steve Lukather (Toto), skład perkusyjny zasilili Shannon Forrest (całkiem znany muzyk sesyjny, od 2015 r. w Toto), Toss Panos (Dweezil Zappa, Paul Rodgers, Cliff Richard, Sting), Robin DiMaggio (Steve Vai, Diana Ross, Paul Simon), Rick Marotta (Aretha Franklin, John Lennon, Steely Dan) oraz Lenny Castro (Boz Scaggs, Eric Clapton, Elton John, Toto). Tutaj również nie uniknęliśmy podróży sentymentalnej, gdyż aż w sześciu utworach możemy usłyszeć gitarę basową Mike'a Porcaro, w jednym jego syna Sama, zaś w utworze Back to You grają wspólnie wszyscy trzej bracia Porcaro.

Muszę przyznać, że przy pierwszym odsłuchu byłem lekko rozczarowany. To znaczy z jednej strony dokładnie takiego brzmienia spodziewałem się po solowym albumie Steve'a Porcaro, ale z drugiej wszystko było dla mnie trochę zbyt monotonne, zbyt podobne do siebie itp. Jednak każdy kolejny odsłuch sprawiał, że Someday/Somehow robił na mnie coraz większe wrażenie. Zacząłem wsłuchiwać się bardziej w strukturę kompozycji, ale także w teksty, które zdecydowanie są o czymś, opowiadają historie. Jeśli dodamy do tego okoliczności powstawania płyty oraz historię rodzinną braci Porcaro, to solowa płyta Steve'a atakuje olbrzymim ładunkiem emocjonalnym. Właśnie z tego powodu nie jestem w stanie jednoznacznie ocenić tego krążka. Jeśli patrzeć wyłącznie na aspekty artystyczne - pewnie jest dość średnio, momentami może nudnawo. Niemniej jednak otoczka chyba też powinna mieć znaczenie...

Tak czy inaczej, na pewno zachęcam do przesłuchania i własnej oceny.

Tracklista:

01 Ready or Not

• Steve Porcaro - wokal, instrumenty klawiszowe, chórki
• Marc Bonilla - gitara
• Mike Porcaro - gitara basowa
• Shannon Forrest - perkusja
• Lenny Castro - instrumenty perkusyjne
• Michael Sherwood - chórki

02 Loved by a Fool

• Steve Porcaro - wokal, instrumenty klawiszowe, chórki
• Robin DiMaggio - perkusja
• Lenny Castro - instrumenty perkusyjne
• Michael Sherwood - chórki

03 Someday/Somehow

• Steve Porcaro - wokal, instrumenty klawiszowe, chórki
• Jimmy Haun - gitara
• Sam Porcaro - gitara basowa
• Don Markese - klarnet
• Robin DiMaggio - instrumenty perkusyjne
• Lenny Castro - instrumenty perkusyjne
• Michael Sherwood - chórki

04 Swing Street

• Michael McDonald - wokal
• Steve Porcaro - instrumenty klawiszowe, chórki
• Steve Lukather - gitara
• Jimmy Haun - gitara
• Mike Porcaro - gitara basowa
• Carl Saunders - trąbka
• Toss Panos - perkusja
• Lenny Castro - instrumenty perkusyjne
• Michael Sherwood - chórki

05 She's So Shy

• Jamie Kimmett - wokal, chórki
• Steve Porcaro - instrumenty klawiszowe, chórki
• Marc Bonilla - gitara
• Mike Porcaro - gitara basowa
• Shannon Forrest - perkusja
• Mike Biardi - loopy
• Michael Sherwood - chórki

06 Back to You

• Steve Porcaro - wokal, instrumenty klawiszowe, chórki
• Mike Porcaro - gitara basowa
• Jeff Porcaro - perkusja
• Don Markese - flażolet
• Michael Sherwood - chórki 

07 Face of a Girl

• Jamie Kimmett - wokal, chórki
• Steve Porcaro - instrumenty klawiszowe, chórki
• Mark Bonilla - gitara
• Mike Porcaro - gitara basowa
• Robin DiMaggio - perkusja
• Lenny Castro - instrumenty perkusyjne
• Mike Biardi - loopy
• Michael Sherwood - loopy

08 To No One

• Steve Porcaro - wokal, instrumenty klawiszowe, chórki
• Jimmy Haun - gitara
• Michael Sherwood - chórki

09 Make Up

• Michael Sherwood - wokal
• Steve Porcaro - instrumenty klawiszowe, chórki
• Jimmy Haun - gitara
• Mike Porcaro - gitara basowa
• Don Markese - flet
• Robin DiMaggio - perkusja

10 She's the One

• Steve Porcaro - wokal, instrumenty klawiszowe
• Steve Lukather - gitara
• Don Markese - flet
• Shannon Forrest - perkusja
• Lenny Castro - instrumenty perkusyjne
• Michael Sherwood - chórki

11 Night of Our Own

• Michael McDonald - wokal
• Steve Porcaro - instrumenty klawiszowe, chórki
• Steve Lukather - gitara
• Jimmy Haun - gitara
• Rick Marotta - perkusja
• Lenny Castro - instrumenty perkusyjne
• John Van Tongeren - syntezator
• Jamie Kimmett - chórki

12 Painting by Numbers

• Mabvuto Carpenter - wokal
• Steve Porcaro - instrumenty klawiszowe, chórki
• Steve Lukather - gitara
• Robin DiMaggio - perkusja, instrumenty perkusyjne
• Lenny Castro - instrumenty perkusyjne
• Michael Sherwood - chórki
• Jamie Kimmett - chórki

13 More than I Can Take

• Steve Porcaro - wokal, fortepian

Bad Company - Live in Concert 1977 & 1979

Chyba nie będę daleki od prawdy pisząc, że Bad Company było jedną z najbardziej spektakularnych i rozchwytywanych supergrup lat '70. Cóż, jeśli wziąć pod uwagę, że panowie współtworzący grupę wywodzili się z takich zespołów jak Free, Mott the Hoople czy King Crimson, fakt rewelacyjnych sprzedaży pierwszych albumów oraz pełnych hal koncertowych i stadionów nie powinien dziwić. Dziwi jednak to, że w czasie działalności oryginalnego składu nie ukazał się żaden krążek koncertowy i musieliśmy na niego czekać aż do kwietnia 2016 r. (wydany w 2006 r. "Live in Albuquerque 1976" bardzo szybko zniknął z półek sklepowych z powodów prawnych, a na pozostałych albumach koncertowych Bad Company zawsze brakuje przynajmniej jednego członka pierwotnego składu). Warto jednak było doczekać tej chwili, gdyż dwupłytowe wydawnictwo "Live in Concert 1977 & 1979" jest pozycją obowiązkową dla każdego fana rockowej muzyki granej na żywo.

Co ciekawe, siłą sprawczą tego albumu nie byli członkowie zespołu, lecz wytwórnia Rhino Records, która przedstawiła znalezisko Paulowi Rodgersowi, Mickowi Ralphsowi oraz Simonowi Kirke'owi. Nastawienie muzyków było - delikatnie mówiąc - dość sceptyczne, jednak to co usłyszeli bardzo pozytywnie ich zaskoczyło.

"Muszę przyznać, że wytwórnia postąpiła bardzo dobrze odnajdując rzeczy, o których my sami w zasadzie zapomnieliśmy. Szczerze mówiąc, sam bym tego nigdy nie zrobił. Byłem bardzo sceptyczny, gdy zaproponowali nam wydanie tych koncertów. Ale kiedy ich przesłuchałem byłem nieźle zaskoczony. Jest tam kilka rzeczy, jak na przykład <<Leaving You>>, o których nie pamiętałem, że w ogóle graliśmy je na żywo. Poza tym ma świetny feeling, lepszy niż nagrania studyjne. Są tam rzeczy, które zaskoczyły nas wszystkich, więc pomyślałem, że skoro jest to interesujące dla mnie, to może być także interesujące dla fanów" - relacjonował Rodgers. 

W rezultacie fani otrzymali pełne zapisy dwóch występów Bad Company - z 23 maja 1977 r. w Houston (trasa promująca "Burning Sky") oraz z 9 marca 1979 r. w Londynie (trasa promująca "Desolation Angels"), uzupełnionego o świetną wersję "Hey Joe" zarejestrowaną 29 czerwca 1979 r. w Waszyngtonie. Wszystko to pięknie wydane i okraszone książeczką z wcześniej niepublikowanymi fotografiami.

Oba koncerty cechują bardzo ciekawe i zróżnicowane setlisty. Obok utworów znanych, należących do hitów, które obowiązkowo trzeba było zagrać, pojawiły się także niegrane nigdy później (ewentualnie bardzo rzadko) smakołyki jak "Morning Sun", "Man Needs Woman", "She Brings Me Love", "Evil Wind" czy wspomniane już "Leaving You" oraz "Hey Joe". Ciekawym doświadczeniem jest również wsłuchiwanie się w reakcje publiczności na nowości, które później stały się hitami tworzącymi trzon występów Bad Company, jak na przykład "Burnin' Sky" oraz "Rock 'N' Roll Fantasy".

Kolejną siłą wydawnictwa jest dobra decyzja wytwórni i zespołu, by specjalnie nie grzebać przy produkcji oraz dźwięku. Można powiedzieć, że w zasadzie otrzymaliśmy dwa soundboardy, które wiernie oddają przebieg każdego występu. W związku z tym z głośników tu i ówdzie wydobywają się drobne potknięcia muzyków, kilka niepożądanych dźwięków, które wymsknęły się z niesfornych instrumentów, a także rozmowy Paula i Micka z publicznością (co obecnie często wycina się z albumów koncertowych, a czego nie jestem w stanie zrozumieć). Dzięki temu zabiegowi (czy też raczej dzięki brakowi zabiegów ze strony inżynierów dźwięku) słuchacz może przenieść się w czasie i poczuć atmosferę tamtych dni, tamtych tras koncertowych. Zwłaszcza, że jest w czym się zasłuchać, zespół jest w wyśmienitej formie. Brawo! :)

Jeżeli jeszcze nie mieliście okazji przesłuchać "Live in Concert 1977 & 1979" to gorąco do tego zachęcam. 30 nieoklepanych do bólu utworów gwarantują nieco ponad 2,5 godziny magicznej podróży do świata wspaniale zagranej rockowej muzyki. Obu krążków możecie posłuchać na Spotify, a potem - mam nadzieję - zakupić w dobrych sklepach muzycznych... i w Empiku ;).

   

CD 1 - Live at The Summit, Houston, Texas 23.05.1977

01 Burnin’ Sky

02 Too Bad

03 Ready For Love

04 Heartbeat

05 Morning Sun

06 Man Needs Woman

07 Leaving You

08 Shooting Star

09 Simple Man

10 Movin’ On

11 Like Water

12 Live For The Music

13 Drum Solo

14 Good Lovin’ Gone Bad

15 Feel Like Makin’ Love

CD 2 - Live at The Empire Pool, Wembley, London 9.03.1979; Hey Joe - Capitol Center, Washington, DC 26.06.1979

01 Bad Company

02 Gone, Gone, Gone

03 Shooting Star

04 Rhythm Machine

05 Oh, Atlanta

06 She Brings Me Love

07 Run With The Pack

08 Evil Wind

09 Drum Solo

10 Honey Child

11 Rock Steady

12 Rock ‘n’ Roll Fantasy

13 Hey Joe

14 Feel Like Makin’ Love

15 Can’t Get Enough

Ghost – Stodoła 30.05.2016 r.

Pewnie już kiedyś na łamach tego niezwykle poczytnego bloga (ta) wspominałem, że uwielbiam teatr w muzyce (nie mylić z muzyką w teatrze, chociaż tę również cenię). Nawet jeśli nie wspominałem, to wystarczy jedno spojrzenie na sekcję o mnie oraz słowa „Alice Cooper”, by wiedzieć, iż lubię. Przychylam się do zdania, że to właśnie ta grupa zapoczątkowała nurt scenicznego spektaklu z elementami makabreski, z wykorzystaniem rekwizytów i budzących grozę makijaży. Faktem natomiast jest, że od lat ’70. zaczęło przybywać zespołów wykorzystujących ten patent, zwłaszcza wśród reprezentantów cięższych odmian metalu, których zazwyczaj nie potrafię rozróżnić, więc się nie będę wymądrzał. Jednakże wydaje mi się, że większość grup nie była w stanie wykorzystać potencjału drzemiącego w owej makabresce. Powiewem świeżości okazał się tu szwedzki zespół Ghost.

fot.: http://hiddenjamsmusic.com

Obok Szwedów nie da się przejść obojętnie. Zawdzięczają to nie tylko swojemu wizerunkowi scenicznemu – upadłego Papy Emeritusa oraz zastępu wiernych bezimiennych i pozbawionych twarzy ghuli – oraz skrywaniu tożsamości przez wszystkich członków zespołu (no, tutaj „trochę” namotał Nergal :P), ale także (co bardzo cieszy) muzyce. Dawno nie urzekła mnie tak bardzo mieszanka melodyjnego, często skocznego okołometalowego grania z satanistyczno-okultystycznymi tekstami. W dodatku doskonale widać i słychać, że zespół robi to wszystko z przymrużeniem oka, choć zarazem profesjonalnie. Taki koncept musi się sprawdzać, gdyż z każdym dniem Ghostowi przybywa fanów, zaś o rosnącej popularności grupy na własnej skórze przekonali się polscy fani, którym z uwagi na przyznanie Szwedom nagrody Grammy w kategorii „Best Metal Performance” przełożono koncert. Potem przełożono go ponownie, ale wreszcie pod koniec maja licznie zgromadzona publiczność wypełniła mury Stodoły.

Ostatnie dni maja były zarazem dniami pierwszych razów dla piszącego te słowa – pierwszy raz Ghost na żywo (niestety, kapelą zainteresowałem się na poważnie dopiero na krótko przed wydaniem Meliory), pierwszy raz w Stodole, pierwszy raz od dłuższego czasu niemal wyprzedany klubowy koncert. Była to też wyprawa pełna obaw, gdyż o ile studyjne wcielenie Ghosta bardzo lubię, o tyle do show byłem sceptycznie nastawiony, a to za sprawą obejrzenia na tzw. „jutubach” jednego, mało energetycznego występu festiwalowego. Cóż, byłem dość głupi, ale na swoje usprawiedliwienie dodam, że to był pro – shot! ;) Niemniej po kolei.

źródło: Live Nation Polska

Oczywiście jako profesjonalny recenzent, do klubu dotarłem pod koniec setu supportu, grającej (jak twierdzą) „dark electronic doom blues” szwedzkiej grupy Dead Soul. Wobec tego nie powinienem się o nich wypowiadać, nadmienię jednak, że zdziwiło mnie bogactwo brzmień wydobywających się z li tylko wokalisty i dwóch gitarzystów ;). Potem spotkałem się z komentarzem, że i co do gitar były wątpliwości, czy są na żywo. Tak czy inaczej, w wydaniu studyjnym (na koncie mają dwa krążki studyjne i jeden koncertowy) Dead Soul rzeczywiście prezentuje się jako mieszanka elektroniki i loopów z gitarowym brzmieniem, a wszystko to okraszone nieco mrocznym klimatem. Niemniej jednak po kilku kawałkach da się odczuć monotonię.

Przejdźmy zatem do gwiazdy wieczoru. Już pierwsze dźwięki intra oraz ekstatyczne reakcje publiczności zaczęły rozwiewać moje obawy odnośnie do jakości nadchodzącego występu. Z kolei przy pierwszych taktach Spirit wyzbyłem się ich już zupełnie (chociaż nie, na początku byłem przerażony, gdyż wokal całkowicie ginął w miksie. I tu brawa dla dźwiękowców, którzy w porę dostrzegli problem i postanowili coś z nim zrobić). Naprawdę, nie sądziłem, że już same kostiumy zrobią na mnie takie wrażenie (zupełnie nieporównywalne do oglądania fotografii czy zapisów z koncertów), w tym oczywiście zwłaszcza szaty Papy Emeritusa III, który od początku do samego końca trzymał publiczność w garści, zręcznie dyrygując nią podczas chóralnych śpiewów lub też zawadiacko lekceważąc nonszalanckim gestem. Wprawdzie papieskie odzienie szybko musiało zostać zrzucone, gdyż skutecznie ograniczało papamobilność Tobiasa Emeritusa, lecz w jego miejsce pojawił się całkiem lekki i gustowny frak, który wraz z fryzurą wokalisty pięknie przywodził na myśl Hrabiego Kaczulę.

Zespół zagrał bardzo energetyczny i przekrojowy set (chociaż Opus Eponymous został potraktowany po macoszemu) składający się wyłącznie z materiału zarejestrowanego przez Ghosta na trzech studyjnych albumach. Cóż, chociaż na pewno miło by było usłyszeć covery typu Here Comes the Sun, If You Have Ghosts czy I'm a Marionette, to chyba jednak dobrze, że całe miejsce poświęcono autorskiemu materiałowi. Całości dopełniła zabawna konferansjerka Papy Emeritusa III i niech o mocy tego człowieka świadczy fakt, że nawet jego długie przemowy nie zaburzyły dynamiki i odbioru koncertu, ba – stanowiły integralną część show. Nikt nie pokrzykiwał, jak do Morrisseya i nikt się nie obraził tak, jak on ;).

Moim zdaniem na uwagę zasługują nieco spokojniejsze utwory pokroju Body and Blood, He Is czy finałowego Monstrance Clock. Nie tylko zastosowano przy nich całkiem efektowną grę świateł, ale można było usłyszeć w pełnej krasie zaangażowaną w śpiewanie publiczność (swoją drogą, sam byłem zaskoczony ile tekstów Ghosta znam). Nie ukrywam, że choć moim ulubieńcem z występu był najcięższy numer grupy – Mummy Dust, to jednak tuż za nim uplasowały się właśnie wspomniane wyżej, bardzo nastrojowe i klimatyczne kawałki (no i jeszcze Ghuleh/Zombie Queen).

Na wielką pochwałę zasługuje też zastęp ghuli. To naprawdę profesjonalni muzycy, którzy wiedzą jak używać swoich instrumentów. Zresztą kilkukrotnie mieli możliwość do instrumentalnych popisów i świetnie te okazje wykorzystali. Sam Papa również był w przedniej formie, choć czasami śpiewał, ekhm, „dwugłosem” ;).

No właśnie. Jeżeli już do czegoś miałbym się przyczepić, to może do nadmiernego korzystania z wokali „z klawisza”, w miejscach, gdzie to nie było potrzebne. Oczywiście nikt nie oczekuje, że Ghost będzie woził ze sobą chór i orkiestrę, zaś utwory pozbawione tych elementów w oprawie koncertowej byłyby zwyczajnie uboższe. Niemniej jednak podwajanie w niektórych miejscach głównego wokalu było raczej zbędne. Tak czy inaczej – ta drobnostka absolutnie nie wpłynęła na fantastyczny odbiór całości występu.

Podsumowując – było fantastycznie, chcę jeszcze, Ghoście wracaj!

PS: Podziękowania za wspólną wyprawę Panom prowadzącym Nie Dla Singli w Studenckim Radiu Żak [KLIK], Panu prowadzącemu Lepszy Punkt Słyszenia w rockserwis.fm [KLIK] (notabene, to jeden ze współprowadzących Nie Dla Singli, więc nadal dziękuję dwóm, a nie trzem osobom), nieocenionemu Ksardowi oraz poznanemu w trasie (choć głównie śpiącemu :P) Piotrowi.

Setlista:

Masked Ball (intro, taśma)

Spirit

From the Pinnacle to the Pit

Stand by Him

Con Clavi Con Dio

Per Aspera ad Inferi

Sisters of Sin Introduction/Body and Blood

Devil Church

Cirice

Year Zero

Spöksonat (taśma)

He Is

Absolution

Mummy Dust

Ghuleh/Zombie Queen

Ritual

---

Biology Class/Monstrance Clock

Imaginos – reunion, którego nie było

Od Blue Öyster Cult do Two Öyster Cult

W branży muzycznej nie ma lepszego czynnika motywującego do działania, jak świetne wyniki sprzedaży najnowszego albumu. Niemniej jednak czasami niespodziewany sukces może stać się przekleństwem. Blue Öyster Cult zetknął się z taką sytuacją, kiedy to w 1981 r. ukazał się ich ósmy krążek, wyprodukowany przez słynnego Martina Bircha – Fire of the Unknown Origin. Album nie tylko pokrył się złotem, wędrując do pierwszej trzydziestki Billboard 200 oraz UK Album Chart, ale zawierał również pierwszy od (Don’t Fear) The Reaper prawdziwy przebój grupy - Burnin’ for You (numer 1 w notowaniu Billboard’s Album Rock Tracks). W dodatku utwór Veteran of the Psychic Wars wykorzystano w filmie animowanym Heavy Metal (choć, jak na ironię, kawałek ten nie należał do piosenek napisanych z myślą o animacji).

Niestety, powyższa dobra passa zamiast dać zespołowi kolejny zastrzyk energii do dalszego działania, skumulowała jedynie piętrzący się od lat stres oraz napięcia między członkami grupy. Presja, by następny album stał się co najmniej takim samym sukcesem marketingowym również nie pomagała. Ostatecznie, w sierpniu 1981 r., Albert Bouchard – perkusista i zarazem współautor wielu kompozycji zespołu, w znacznej mierze odpowiedzialny za jego brzmienie – został zwolniony za „niestabilne zachowanie”. Faktem jest, iż Albert zaczął spóźniać się na niemal każdy koncert, w związku z czym w pierwszych kilku utworach zastępował go techniczny Rick Downey. Innym faktem jest, że odkąd muzycy podjęli decyzję, by Downey przejął obowiązki na stałe, forma zespołu zaczęła lecieć na łeb na szyję.

Kolejny album BÖC - The Revölution by Night z 1983 r. – poza radiowym hitem Shooting Shark oraz naszpikowanym wątkami sci – fi Take Me Away, stanowił w zasadzie nieciekawą pop rockową mieszaninę, choć trzeba przyznać, że tu i ówdzie słychać było dawne brzmienie zespołu. W lutym 1985 r. doszło do rozdrapania starych ran, gdy muzycy po odejściu Ricka Downeya zaprosili Alberta Boucharda do wzięcia udziału w trasie koncertowej po Kalifornii. Albert myślał, że wraca na dobre, z kolei Eric Bloom i spółka chcieli jedynie dać sobie trochę czasu do znalezienia następcy Downeya. O wydanym w 1985 r. Club Ninja wystarczy powiedzieć tylko tyle, że jedyny godny uwagi utwór – Dancin’ in the Ruins – został w całości napisany przez zewnętrznych twórców. Ponadto w trakcie sesji nagraniowych zespół opuścił klawiszowiec Allen Lanier (niezadowolony z artystycznej jakości tworzonej muzyki oraz obecności Tommy’ego Zvonchecka jako swojego z/następcy), natomiast tuż po tournée w  Niemczech dołączył do niego basista Joe Bouchard, chcący spędzić więcej czasu z rodziną, ale także poszukujący możliwości grania innych gatunków muzycznych. BÖC utracili także jakiekolwiek wsparcie ze strony wytwórni Columbia Records. W rezultacie, jak to stwierdził Eric Bloom: „latem 1986 r. zespół [w składzie: Bloom, Buck Dharma, Zvoncheck, Jon Rogers i Jimmy Willcox] pół-oficjalnie rozpadł się”.

Niespodziewaną szansą na odbudowanie relacji w zespole i swoisty powrót do korzeni mógł być projekt, który chodził po głowie menadżera Sandy’ego Pearlmana od przynajmniej kilkunastu lat… projekt o nazwie Imaginos.

The Soft Doctrines of Imaginos

Imaginos (w pierwotnej wersji “Immaginos”) poprzedza powstanie Blue Öyster Cult, jako koncept zrodzony w głowie studenta antropologii oraz socjologii Sandy’ego Pearlmana. Pearlman w połowie lat ’60. napisał serię wierszy oraz scenariuszy zatytułowaną The Soft Doctrines of Immaginos, historię opisującą genezę dwóch wojen światowych, łączącą w swej treści wątki kulturowe, których Sandy uczył się na studiach, z elementami science fiction oraz literatury gotyckiej.

Mniej więcej w tym samym czasie, w 1967 r., Pearlman został menadżerem oraz producentem grupy Soft White Underbelly. Wielkim marzeniem Sandy’ego, obok tego, by grupa została amerykańską odpowiedzią na Black Sabbath (nie wyszło, ale to w sumie dobrze), było zarejestrowanie przez zespół muzyki do stworzonej przez niego historii. W tym wczesnym okresie – poza zmianą przez Pearlmana nazwy kapeli na Blue Öyster Cult, co również zaczerpnięto z historii Imaginos – grupa zarejestrowała dwa utwory nawiązujące do poezji producenta. Były nimi Gil Blanco County (demo dla Elektra Records nagrane pod nazwą Stalk-Forrest Group) oraz nigdy nieopublikowany kawałek Bucka Dharmy Port Jefferson.

Chociaż w początkowych latach zespół dość ochoczo sięgał po twórczość Pearlmana celem przerobienia jego wierszy na piosenki, a promocyjne kopie pierwszego krążka grupy zawierały wkładkę, wedle której utwór Redeemed stanowił „skróconą wersję ścieżki, która ukaże się na czwartym albumie, operze zatytułowanej The Soft Doctrines of the Imaginos”, to jednak  muzycy oponowali nagrywaniu albumu koncepcyjnego. Mimo to, Albert Bouchard rozpoczął prace nad muzyką do Imaginos, czego owocem do 1974 r. były Astronomy, The Subhuman (oba ukazały się na krążku Secret Treaties) oraz Imaginos.

Podczas sesji do Agents of Fortune (1976 r.) nagrano demo utworu Imaginos, z kolei przy nagrywaniu Spectres (1977 r.) Joe Bouchard zarejestrował demo In The Presence Of Another World (kawałek był próbowany przez cały zespół jako kandydat na album Mirrors z 1979 r.), zaś Albert Bouchard nagrał Del Rio's Song, I Am the One You Warned Me of, The Siege and Investiture of Baron von Frankenstein's Castle at Weisseria oraz The Girl That Love Made Blind. Jednak nawet wtedy, przy tak bogatej kolekcji utworów, zespół nie zdecydował się na zrealizowanie konceptu.

Albert Bouchard kontynuował rejestrowanie dem na poczet potencjalnego albumu i w okresie Cultösaurus Erectus (1980 r.) bardzo chciał, by zespół przystąpił do realizacji projektu. Plany te pokrzyżowało wyrzucenie go z grupy…

Solowy album Alberta Boucharda

Tuż po opuszczeniu zespołu, Albert Bouchard i Sandy Pearlman rozpoczęli prace zmierzające do wydania Imaginos. Początkowe plany obejmowały wydanie trzech podwójnych albumów. Kiedy w 1981 r. Pearlman zwrócił się do CBS ze stosownym zapytaniem, wytwórnia początkowo dała zielone światło.

W związku z tym Albert zabrał się do pracy i już w 1982 r. miał gotowe podstawowe ścieżki. Bouchard nie tylko zaśpiewał we wszystkich utworach, ale także zagrał na perkusji oraz gitarze. W pracy towarzyszyli mu Tommy Morrongiello (Ian Hunter Band, gitara i aranżacje), Jack Rigg (David Johansen Band, gitara), Phil Grande (muzyk sesyjny, gitara), Tommy Mandel (Ian Hunter Band, instrumenty klawiszowe), Kenny Aaronson (gitara basowa), Thommy Price (Scandal, perkusja) oraz mnóstwo gościnnych muzyków i wokalistów, wśród których znaleźli się Robby Krieger czy Helen Wheels. Wśród zaproszonych współpracowników nie zabrakło również członków oryginalnego składu BÖC – Joe Boucharda, Allena Laniera oraz Bucka Dharmy. Zarejestrowane w tamtym czasie partie J. Boucharda i Laniera stanowią ich jedyny wkład w końcowy album wydany w 1988 r.

Niestety, początkowy entuzjazm wytwórni został zgaszony po usłyszeniu efektów prac Boucharda i Pearlmana. Columbia Records skarżyła się przede wszystkim na wokalne umiejętności Alberta (na podstawie taśm demo z sesji do Imaginos, które wyciekły do Internetu – skargi nie były pozbawione podstaw), w związku z czym kolejne półtora roku spędzono na dokonywaniu poprawek mikserskich oraz wypróbowywaniu sesyjnych wokalistów. Po przesłuchaniu w 1984 r. ostatecznego rezultatu – trzynastu, trwających około 90 minut utworów – wytwórnia zdecydowała się odłożyć projekt na półkę, oficjalnie ze względu na wokal Alberta Boucharda oraz brak perspektyw komercyjnych.

Reunion, którego nie było

Temat Imaginos został ponownie podjęty w 1986 r. kiedy – nazywany przez złośliwych – „Two Öyster Cult” zawiesił swoją działalność. Albert Bouchard, który liczył na zebranie oryginalnego składu do nagrania albumu, a następnie zorganizowania trasy koncertowej, kontaktował się ze wszystkimi muzykami. Niestety, kiedy wreszcie udało mu się namówić do wzięcia udziału w projekcie swojego brata – ostatniego z oryginalnej piątki, który się wahał – Blue Öyster Cult został zreformowany w składzie: Bloom, Dharma, Lanier, Jon Rogers i Ron Riddle. Kiedy Albert zorientował się, iż nie ma najmniejszych szans na jego powrót do zespołu, ostatecznie porzucił prace nad Imaginos.

Jednak mniej więcej w tym samym czasie Sandy Pearlman ponownie zaproponował Columbia Records wydanie albumu, aczkolwiek tym razem jako kolejnego krążka Blue Öyster Cult. Wytwórnia przystała na ten pomysł i zagwarantowała producentowi niewielki budżet na dokonanie wszelkich niezbędnych nakładek oraz dogranie wokali Erica Blooma i Bucka Dharmy. Po odzyskaniu oryginalnych taśm od Alberta, Pearlman oraz  Paul Mandl i Steve Brown zajęli się oczyszczaniem, remiksowaniem taśm, a także ponownym aranżowaniem utworów. Do współpracy zaproszono całą kawalkadę muzyków sesyjnych, wśród nich Joe Satrianiego (dzięki pracy przy Imaginos gitarzysta sfinansował produkcję swojego drugiego solowego albumu – Surfing with the Alien) oraz Marca Biedermanna. Na początku 1987 r. Dharma zarejestrował wokale oraz część partii gitarowych, zaś Tommy Zvoncheck – wtedy nadal członek zespołu – zarejestrował na nowo większość klawiszy. Z kolei w 1988 r. nagrano wokale Erica Blooma. Tak późny udział obu muzyków Dharma tłumaczył w następujący sposób: „To było nasze pożegnanie. To było coś na co zgodziliśmy się z Erickiem ze względu na rodzaj szacunku, jakim darzyliśmy Sandy’ego i jego starania, które włożył w realizację Imaginos”.

Końcowy projekt ukazał się w lipcu 1988 r. Został okrojony do niespełna 60 minut, usunięto z niego dwa utwory, pozostałe pozbawiono pierwotnej chronologii, co zostało uzasadnione w adnotacjach do albumu tym, że: „historia ta to mit, w którym wszystko dzieje się w tym samym czasie”. Jako twórców wymieniono oryginalnych członków zespołu, jedenastu muzyków sesyjnych (gitarzystów, klawiszowców, wokalistów, perkusistów i basistów) oraz siedmiu gitarzystów określonych mianem „Gitarowej Orkiestry Stanu Imaginos”. Część osób biorących udział w sesjach pozostało w ogóle niewymienionych, innym przypisano niewłaściwe role.

W związku z powyższym uznawanie Imaginos za album oryginalnego Blue Öyster Cult stanowi pewne nadużycie. Udział Joe Boucharda i Allena Laniera był znikomy, Marc Biedermann twierdzi natomiast, że zagrał „na tym albumie więcej gitary prowadzącej niż Buck Dharma”. Pozostawienie muzyka sesyjnego Joeya Cerisano na głównym wokalu w The Siege and Investiture of Baron von Frankenstein's Castle at Weisseria też należy uznać za co najmniej niezrozumiałą decyzję. Komercyjnie album również okazał się porażką. Zespół – bez Joe i Alberta Bouchardów – wprawdzie wyruszył w trasę koncertową, niemniej zagranie trzech utworów z nowego krążka, w tym potworną, brzmiącą jak skrzyżowanie Eye of the Tiger z dowolnym przebojem Davida Hasselhoffa nową wersję Astronomy, trudno uznać za jakąś wielką promocję. Wytwórnia ze swojej strony nie uczyniła nic, by wesprzeć sprzedaż płyty.

W rezultacie BÖC stracili zainteresowanie ze strony Columbii i następny studyjny album z premierowym materiałem wydali – po kolejnych roszadach składu – dekadę później, w 1998 r. Natomiast prawdziwy reunion grupy miał miejsce dopiero 5 listopada 2012 r. w Nowym Jorku, podczas koncertu z okazji 40-lecia zespołu. Albert Bouchard dołączył do aktualnej inkarnacji Blue Öyster Cult wykonując utwór Death Valley Nights (premiera na żywo), Allen Lanier, od 2007 r. przebywający na muzycznej emeryturze, wykonał In Thee, zaś cała piątka pod koniec zagrała razem cztery utwory (O.D.'d on Life Itself, Career of Evil, The Red and the Black oraz oczywiście (Don’t Fear) The Reaper). Niestety, szanse na wspólny album lub pełnowymiarową trasę zostały zaprzepaszczone 14 sierpnia 2013 r., wraz ze śmiercią Allena Laniera, który zmarł w wyniku powikłań związanych z przewlekłą obstrukcyjną chorobą płuc.

***

Suplement

Imaginos wg Alberta Boucharda:

1. I Am the One You Warned Me Of (5:10)

2. Imaginos (5:57)

3. Gil Blanco County (5:07)

4. Del Rio's Song (5:42)

5. Blue Öyster Cult (7:14)

6. Les Invisibles (5:19)

7. The Girl That Love Made Blind (6:08)

8. The Siege and Investiture of Baron Von Frankenstein's Castle at Weisseria (5:36)

9. In The Presence of Another World (6:07)

10. Blue Öyster Cult (reprise) (3:48)

11. Astronomy 1984 (6:52)

12. Magna of Illusion (5:54)

13. Magna of Illusion Chorale (1:33)

Zespół:

Albert Bouchard – wokal, perkusja, gitara

Tommy Moringiello – gitara

Jack Rigg – gitara

Tommy Mandel – instrumenty klawiszowe

plus:

Jon Rogers – dodatkowy główny wokal (I Am The One You Warned Me Of)

Robby Krieger – gitara prowadząca w Blue Öyster Cult i Magna of Illusion

Phil Grande – gitara

Kenny Aaronson – gitara basowa

Thommy Price – perkusja

chórki:

Jeff Kawalik, Corky Stasiak, Helen Wheels, Glen Bell, Peggy Atkins, Casper McCloud

Imaginos wg Blue Öyster Cult:

1. I Am the One You Warned Me Of (5:04)

2. Les Invisibles (5:33)

3. In The Presence of Another World (6:26)

4. Del Rio's Song (5:31)

5. The Siege and Investiture of Baron Von Frankenstein's Castle at Weisseria (6:43)

6. Astronomy (6:47)

7. Magna of Illusion (5:53)

8. Blue Öyster Cult (7:18)

9. Imaginos (5:46)

Zespół:

Eric Bloom – główny wokal w I Am the One You Warned Me Of, In The Presence of Another World i Del Rio's Song

Albert Bouchard – gitara, instrumenty perkusyjne, główny wokal w Blue Öyster Cult

Joe Bouchard – instrumenty klawiszowe, chórki

Allen Lanier – instrumenty klawiszowe

Donald “Buck Dharma” Roeser – gitary, główny wokal w Les Invisibles, Astronomy, Magna of Illusion i Blue Öyster Cult

plus:

Tommy Morrongiello, Jack Rigg, Phil Grande – gitary

Tommy Zvoncheck – instrumenty klawiszowe

Kenny Aaronson – gitara basowa

Thommy Price – perkusja

Joey Cerisano – główny wokal w The Siege and Investiture of Baron Von Frankenstein's Castle at Weisseria

Jon Rogers – główny wokal w I Am the One You Warned Me Of i Imaginos

Jack Secret – dodatkowe wokale

Shocking U – chórki w In The Presence of Another World

Gitarowa Orkiestra stanu Imaginos:

Marc Biedermann (gitara prowadząca w I Am the One You Warned Me Of)

Kevin Carlson

Robby Krieger (gitara prowadząca w Magna of Illusion i Blue Öyster Cult)

Tommy Morrongiello

Aldo Nova

Jack Rigg

Joe Satriani (gitara prowadząca w The Siege and Investiture of Baron Von Frankenstein's Castle at Weisseria)

The Vintage Caravan/Dead Lord/Tiebreaker – Hydrozagadka 6.03.2016 r.

Hakim Krim stwierdził ostatnio, że wyglądam jak pisarz i powinienem napisać książkę. Cóż, w tym życiu już raczej powieści nie spłodzę, ale wysmęcać się w kiepskim stylu na tym blogasku owszem, mogę i zamierzam ;).

Nieczęsto zdarza się okazja do obejrzenia na żywo trzech zagranicznych zespołów w cenie, jaką obecnie trzeba zapłacić za Huntera supportowanego przez Kaatakillę (absolutnie się nie czepiam, ale chyba wiadomo o co chodzi ;)). Co zatem należy zrobić, gdy taka okazja się przytrafia? Wykorzystać ją, zwłaszcza, gdy headlinerem jest The Vintage Caravan, młody, coraz śmielej poczynający sobie zespół, udowadniający, że aby posłuchać świetnego rocka, niekoniecznie trzeba pielęgnować pamięć o klasycznych zespołach z lat ’70 ubiegłego wieku (choć to oczywiście jest równie cenne). Mniej więcej tak pomyślała niezbyt liczna grupa osób, która 6 marca 2016 r. stawiła się w warszawskiej Hydrozagadce.   

TIEBREAKER

Dodany niemal w ostatniej chwili norweski Tiebreaker najbardziej wyróżniał się z całego prezentowanego w Hydrozagadce zestawu. Przed występem udało mi się tylko przeczytać, że graja blues rocka i że jeśli lubię Blues Pills, to powinienem sobie ostrzyć ząbki. Co oczywiście uczyniłem i raczej nie na darmo. Już pierwsze takty zdradziły z jaką muzyką będzie miała do czynienia zgromadzona publiczność. Grupa czerpie garściami z klasycznego brzmienia (riff z El Macho Supreme przywiódł mi nawet na myśl Walk In My Shadow zespołu Free), doprawiając wszystko nowoczesnym szlifem. Sześć kawałków (niezbyt dużo, ale zespół ma póki co niewiele materiału do zaprezentowania) bardzo przypadło mi do gustu, w Walk Away jestem wręcz zakochany. Niestety, pod kątem charyzmy było już troszeczkę gorzej. Wprawdzie „na zdrowie” sprawdziło się jak zawsze, jednak po dłuższej chwili oglądanie Thomasa Karlsena stawało się męczące – miotał się po scenie, jakby go coś ugryzło (w dodatku przy jego posturze wyglądało to dość komicznie), tracąc przy tym kontakt z publicznością. Niemniej jednak muzycznie jestem bardzo usatysfakcjonowany i cieszę się, że miałem szansę poznać Tiebreakera (choć obecnie wolę ich w wydaniu studyjnym).

Skład

Thomas Espeland Karlsen – wokal

Eirik Wik Haug – gitara

Olav Vikingstad – gitara

Patrick Andersson – gitara basowa

Pål Gunnar Dale – perkusja

Setlista

01 Nicotine

02 Early Morning Love Affair

03 Hell

04 Walk Away

05 El Macho Supreme

06 The Getaway

DEAD LORD

Już przygotowania do kolejnego występu zwiastowały, że nastąpi muzyczny zwrot o 180 stopni. „Nabojowe” pasy, tatuaże, gitarzysta o wyglądzie Gimliego, lider przypominający egzotyczną wersję Franka Zappy i basista-piłkarz z NRD mogli oznaczać tylko kłopoty ;). Oczywiście żartuję, ale choć nie miałem przed koncertem okazji przesłuchać studyjnych dokonań Dead Lorda, to wiedziałem, iż zespół gra klasycznego hard rocka, mocno nawiązującego do dokonań Thin Lizzy (podczas koncertu okazało się, że są także naznaczeni duchem Kiss). I rzeczywiście. Wprawdzie obecnie bliżej mi jest muzycznie do tego, co zaprezentował Tiebreaker, to jednak Szwedzi o wiele skuteczniej wzięli w garść publiczność, którą bardzo szybko rozruszali. Przez tę niecałą godzinę nie miało absolutnie znaczenia to, że w zasadzie prawie wszystkie refreny i solówki są do siebie bardzo zbliżone oraz iż niektóre zachowania sceniczne były mocno kiczowate (inna sprawa, że Dead Lord ewidentnie zdawał sobie sprawę z tego, iż synchroniczne machanie gitarami i ten… „epicki pierd dymny” są raczej żenujące. Miały takie być!). Hakim Krim czarował nie tylko swoim wokalem, ale także konferansjerką, sekcja rytmiczna sprawowała się bardzo solidnie (chociaż Tobias Lindkvist na scenie żyje chyba w swoim własnym świecie), a obie gitary prześcigały się w żywiołowych zagrywkach, czego kulminacją był pojedynek pomiędzy Krimem a Hedenstormem. Zazwyczaj nie lubię tych wszelkich onanizmów, aczkolwiek – podobnie jak w przypadku Scream Makera – ta „walka” miała wiele akcentów humorystycznych. No i choć wszystko podobne i zbliżone, to jednak utwory Strained Fools, Onkalo (z którego historią warto się zapoznać) oraz Hammer to the Heart bardzo pozytywnie zapisały się w mojej pamięci i jeszcze długo chodziły mi po głowie.  

Skład

Hakim Krim – wokal, gitara

Olle Hedenstrom – gitara

Tobias Lindkvist – gitara basowa

Adam Lindmark – perkusja

Setlista

01 Because of Spite

02 Don't Give A Damn

03 Strained Fools

04 No Regrets

05 Onkalo

06 Hammer to the Heart

07 When History Repeats Itself

08 Ruins

THE VINTAGE CARAVAN

Najbardziej mi znani, a chyba najbardziej mnie zaskoczyli. Jakoś zapomniałem, że rock psychodeliczny w wykonaniu tego tria Islandczyków jest tak dynamiczny. Panowie z The Vintage Caravan pokazali przy tym, że można być bardzo profesjonalnym i jednocześnie się przy tym świetnie bawić. Szalejący na scenie Númason był iście niesamowity, z kolei okraszony diastemą uśmiech Ágústssona za każdym razem kładł mnie na łopatki (w ogóle chłopak wydaje się dość „pocieszny” ;)).

I tak przez w zasadzie cały występ, który może i był trochę krótki (chociaż zaprezentowano aż siedem utworów z nowego albumu Arrival), ale za to bardzo intensywny – w zasadzie tylko spokojniejszy Innerverse stanowił chwilę na złapanie oddechu. Zdecydowanie na plus wypadły takie kawałki jak Shaken Beliefs, Crazy Horses i Cocaine Sally, aczkolwiek w każdym z jedenastu utworów można było usłyszeć kunszt całej trójki muzyków. Właśnie, trójki – bardzo imponują mi tercety brzmiące tak, jakby w składzie był co najmniej jeszcze jeden muzyk, ukryty gdzieś za sceną. The Vintage Caravan również zaliczają się do tej kategorii – tak pełnego brzmienia mógłby im pozazdrościć nie jeden kwintet!

Na marginesie, zespół naprawdę sprawiał wrażenie zadowolonego z przebywania w Polsce, a przynajmniej Panowie na pewno ucieszyli się dowiedziawszy się jak wiele osób miało okazję ich podziwiać, gdy ostatnio byli nad Wisłą, supportując Europe. Chociaż z drugiej strony – tekst o tym, że Crazy Horses zagrają, bo jest tak fantastycznie był oczywistą ściemą (z tego co zauważyłem, utwór był grany, jeśli nie na wszystkich, to na pewno na większości koncertów trasy) ;).

Skład

Óskar Logi Ágústsson – wokal, gitara

Alexander Örn Númason – gitara basowa, wokal

Stefán Ari – perkusja

Setlista

01 Babylon

02 Craving

03 Shaken Beliefs

04 Let Me Be

05 Innerverse

06 Crazy Horses

07 Monolith

08 Cocaine Sally

09 Carousel

10 Last Day of Light

11 Expand Your Mind

***

Bardzo miłym elementem było bardzo towarzyskie “meet & greet” ze wszystkimi zespołami (chociaż Tiebreaker zdawał się być jakoś w cieniu) po ostatnim z występów. Hakimowi udało się nawet rozwiać mój dylemat odnośnie do tego, czy warto zawracać Panom Muzykom głowę swoimi wynurzeniami, jak bardzo podobał mi się ich występ (czy też, jak w wypadku mojego kumpla – jak bardzo ktoś Wam schrzanił produkcję albumu*). Okazało się bowiem, że wokalista Dead Lorda sam chętnie zagajał osoby stojące przy barze i generalnie był duszą towarzystwa. O braku pozerstwa i gwiazdorstwa niech świadczy również fakt, że personel Hydrozagadki nie omieszkał wręczyć Óskarowi szczotki i szufelki, gdy temu stłukła się butelka. Inna sprawa, że Ágústsson ochoczo posprzątał bałagan.

*żeby potem dowiedzieć się, iż dla Dead Lorda osoba odpowiedzialna za brzmienie ich krążków jest dla nich niemal bogiem :P.

PS: Pozdrowienia dla „Rushowych” Cebularzy… dla takich chwil warto chodzić na koncerty -.-".

PS2: Czym różni się headliner od supportu? Headliner nie odważy się wrzucić zdjęcia z obnażonym zadkiem ;).