Bobby Kimball - We're Not In Kansas Anymore

Bobby Kimball po raz kolejny powrócił, a powracał już wiele razy. Pierwszy raz powrócił do Toto w 1998 r. po niemal 15. latach nieobecności. Potem, gdy Steve Lukather sprytnie pozbył się Bobby’ego z grupy, rozwiązując zespół tylko po to, by dwa lata później znowu go wskrzesić, ale już z innym wokalistą na pokładzie, Bob powrócił ponownie z zespołem Yoso (współtworzonym z Billym Sherwoodem oraz Tonym Kayem, znanymi z Yes) i całkiem udanym albumem Elements [do przeczytania TUTAJ, do posłuchania TUTAJ]. Zespół jednak był głównie popularny w Meksyku oraz Ameryce Południowej i wkrótce po wydaniu Elements, jak również kilku roszadach personalnych – rozleciał się. W 2011 r. Kimball wydał album wspólnie z Jimim Jamisonem (ex-Survivor, a od kilku lat także ex-człowiek), zatytułowaną Kimball/Jamison [KLIK]. Stanowiła ona zbiór mocno AOR-owych i mocno przeciętnych kawałków, choć fanom gatunku raczej przypadła do gustu. Niemniej jednak współpraca nie potrwała długo, gdyż jeszcze w tym samym roku Jimi związał się z grupą One Man's Trash, z którą rozpoczął prace nad albumem History. Po tym paśmie spektakularnych powrotów, Bobby Kimball skupił się na koncertowaniu w klubach, w których akurat chciano go słuchać, gdzie wyznając zasadę Paula Di’Anno, korzystał z usług lokalnych, raczej mało znanych muzyków. Jednocześnie z występu na występ jakość wokalu Bobby’ego spadała na łeb na szyję, aż wreszcie w 2015 r. sięgnął dna [KLIK]. Tym samym wieści o nowym solowym krążku wokalisty nie mogły napawać wielkim optymizmem.

Płyta We’re not in Kansas Anymore ukazała się 9 listopada 2016 r. nakładem Inakustik Quality Of Music (nigdy o nich nie słyszeliście). Sam tytuł jest bardzo przewrotny i jego wielowątkowość przypadła mi do gustu. Pierwszym oczywistym skojarzeniem jest cytat z Czarnoksiężnika z Oz, wypowiedziany przez Dorotkę do swojego uroczego psiaka – „Toto, I’ve got a feeling we’re not in Kansas anymore” (sprytne). Druga interpretacja, to rozumienie idiomatyczno-potoczne, oznaczające wyjście poza strefę komfortu, znalezienie się w dziwnym otoczeniu. Robi się ciekawie. Do pełni szczęścia brakuje mi tylko tego, żeby Bobby był kiedyś wokalistą Kansas. Tak czy inaczej – tytuł zapowiada, że tym razem Bobby postanowił nie żerować na swojej przeszłości i wkroczyć na inne, choć niekoniecznie nowe dla niego terytoria – tak też się stało.

Zanim jednak przejdziemy do zawartości, zatrzymajmy się na pół zdania przy okładce – jest paskudna, podejrzanie nawiązując do prac nadwornego artysty pewnego zespołu, w skład którego wchodzili pewien wąsacz, mądraliński kudłacz, wycofany diakon oraz metroseksualny tamburyniarz, a który to artysta stworzył m.in. TO, jak również TO, czy też TO… porażka.

Najnowszy krążek Bobby’ego oferuje słuchaczom 39 minut muzyki, podzielone na 11 utworów. Niemalże klasyczny układ, który gwarantuje, że uda się przez niego przebrnąć bez szczególnego znużenia. Do współpracy Kimball postanowił zaprosić tak anonimowych ludzi, jak Jonny Zywieciel (tu i ówdzie główny wokal, mocno nijaki), Adam Schwem, Tom McAuley i Arnie Vilches (gitary), Steve Fawcett i John Zaika (fortepianina), David Deshazo, Dwayne Heggar  i Nate Robinson (gitary basowe) czy Joel Taylor (perkusja), jak również kilku – jak mniemam – bardziej znanych muzyków jazzowych, wśród nich Sarah O'Brien (skrzypce), Mitchel Forman (fortepian) i Brian Bromberg (bas, perkusja, produkcja). Tym bardziej zagadkowy, zabawny i fascynujący jest udział w tym projekcie Dereka Sheriniana, który w kilku utworach udziela się na organach, syntezatorach, czy też clavinecie (czy ten instrument ma swoją polską nazwę). Tak czy owak, muzykom trzeba oddać, iż spisali się wzorowo, niektóre solówki brzmią naprawdę fe-no-me-nal-nie, aranżacjom również nie można niczego odmówić. Wszystko jest bardzo nice & tight.

Wspomniałem już, że Bob stara się odbiec od tego, co współtworzył z Toto. Nie oznacza to jednak, iż wypłynął na nieznane sobie wody. Wręcz przeciwnie, na najnowszej płycie Kimball postanowił sięgnąć do korzeni, w tym do jednego ze swoich pierwszych zespołów S.S. Fools – takie kompozycje jak Tearbanks czy I Just Love the Feelin’ spokojnie mogłyby się znaleźć na We’re not in Kansas Anymore, zaś zdecydowanie uwierzyłbym, gdyby ktoś mi powiedział, że On My Feet i One Day to dawno zaginione dema S.S. Fools. Na „Kansas” mamy bowiem do czynienia z melodyjną, bardzo przyjemną dla ucha mieszanką soulu, R’n’B, z elementami jazzu, a tu i ówdzie szczyptą rocka. Bez problemu możemy tu odnaleźć zarówno brzmienia nawiązujące do Bozza Scaggsa czy też do motywów zawartych na wydanym przez Kimballa w 1993 r. albumie Tribute To Ray Charles (50th Anniversary). Jeśli jednak miałbym już szukać inspiracji muzyką Toto, powiedziałbym, że w On My Feet i Flatline czuć ducha Mindfields. Co do wokalu Bobby’ego, to muszę przyznać, że brzmi on całkiem dobrze, silnie i czysto (choć wiadomo, że skala już nie ta) oraz wydaje się nie być szczególnie przetworzony. Czy to dobry omen na przyszłe koncerty? Ciężko powiedzieć, wszak na albumie Yoso Kimball też brzmiał przyzwoicie, a niewiele wcześniej miała miejsce niesławna trasa Toto, potocznie nazywana Bobby Kimball Autotune Tour. Również już po wydaniu Elements Bob miał znaczne problemy z głosem. Cóż, czas pokaże, grunt to zadbanie o profesjonalną oprawę, a nie objazdowy karaoke show… 

We’re not in Kansas Anymore to krążek, do którego w sumie nie można się szczególnie przyczepić. Słucha się go przyjemnie, a muzyczne nawiązania do soulowo-jazzujących kompozycji końca lat ’70, gdzieniegdzie doprawione rockowym pazurem pewnie doprowadzą do potupywania nóżką. Niemniej jednak, jak każde solowe wydawnictwo wokalisty Toto (każdego, nie tylko Kimballa), pokazuje jedno -  choć w tym zespole zawsze stawiano na utalentowanych, dość charakterystycznych wokalistów, to jednak jego siła od zawsze tkwiła w aranżacjach opracowywanych przez cały zespół, jak również w zdolnościach kompozytorskich Davida Paicha, a w późniejszych latach także Steve’a Lukathera (wydaje mi się, że nie jest przypadkiem to, iż Kimball napisał dla Toto samodzielnie zaledwie jedną piosenkę, a w pozostałych, przy których współpracował, zajmował się głównie szlifami tekstu).

Taylor Hawkins - KOTA

Dziś kilka słów o albumie, na który wpadłem niemal przypadkowo i o którym - gdyby nie ów przypadek - pewnie nigdy bym nie usłyszał, pomimo kilku wpisów wywiadowczo-prasowych krążących po sieci. Stałoby się tak pewnie dlatego, że krążek szumnie określany "pierwszym solowym albumem" Taylora Hawkinsa to całe 6 utworów trwających łącznie 19 minut (z czego najdłuższy to niespełna 4 minuty).

Taylor Hawkins niewątpliwie jest już na tym etapie kariery, gdy może sobie pozwolić na robienie tylko i wyłącznie tego co chce. Pokazały to już zresztą jego poprzednie poboczne względem Foo Fighters projekty - Taylor Hawkins and the Coattail Riders oraz The Birds of Satan. Tym razem jednak muzyk postanowił pchnąć wszystko jeszcze dalej - KOTA sygnowana jest wyłącznie jego nazwiskiem, ponadto Taylor śpiewa i gra na w zasadzie wszystkich instrumentach (z niewielką pomocą "towarzyszy broni"). Efekt? Szalona aranżacyjnie i jednocześnie surowo brzmiąca mini-płytka.

W niespełna 20 minutach otrzymujemy bowiem dość wybuchową mieszankę brzmień przywodzących na myśl tak odległych od siebie twórców jak Dio ("Southern Bells") czy The Darkness ("Rudy"), okraszonych bardzo delikatną nutą rock'n'rollowego oblicza Queen (jak mogłoby być inaczej), z drugiej zaś strony czuć pewną prostotę i niedopracowanie typowe dla większości kapel garażowych, gdzie próżno szukać jakiejś głębszej myśli w tekstach i samych kompozycjach ("Bob Quit His Job", "Tokyo No No").

"Niedopracowanie" stanowi tu chyba słowo-klucz. W zasadzie w każdej kompozycji słychać przynajmniej zalążek ciekawszego pomysłu, który zostaje brutalnie urwany po około trzech minutach (wtedy też najczęściej kończy się utwór). Potwierdzeniem tego może być też to, że Taylor planował również zamieścić utwór tytułowy, rozwijający KOTA do "King of the Assholes", jednak... nie zdążył go ukończyć... jakby się gdzieś spieszył... Ponadto sam Hawkins bez ogródek przyznał: "Staram się tworzyć najlepszą muzykę, jaką potrafię, ale lubię robić ją szybko, co eliminuje proces myślenia nad nią (...). Czerpanie przyjemności z procesu to najważniejszy dla mnie aspekt, ponieważ i ja to wiem i ty to wiesz, że ten projekt nie wyżywi moich dzieci, więc naprawdę nie muszę się tym przejmować. Nie muszę myśleć w tych kategoriach" [źródło: http://consequenceofsound.net]. Cóż, w takim układzie przestaje dziwić, że inspiracje dla utworów Hawkins czerpał z takich wydarzeń, jak telefon od kumpla, który po kilkudziesięciu latach pracy na budowie postanowił ją rzucić, czy też sam fakt mieszkania w sąsiedztwie Kardashianów i innych celebrytów, co perkusiście nigdy się nawet nie śniło.

Co ciekawe, w KOTA najbardziej urzekły mnie skrajne utwory - garażowe, bezkompromisowe i nieco bezsensowne "Bob Quit His Job" i "Tokyo No No" oraz najbardziej rozbudowany "Rudy". Niemniej jednak całość - choć słucha jej się bardzo przyjemnie (tupanie nóżką i machanie główką pojawia się automatycznie) - wyparowuje dość szybko. Nie pomaga też poczucie niedosytu i pełna świadomość - w świetle wypowiedzi samego twórcy - że to mógł być pełnoprawny, pełnowymiarowy, dopracowany i bardzo przyjemny album. Niestety - nie jest.

Przekonajcie się sami, czy jesteście fanami Taylora solo ;)

Blues Pills - Lady in Gold

 fot. nuclearblast.de

Udany debiut w karierze jakiegokolwiek zespołu potrafi być jednocześnie błogosławieństwem, jak i przekleństwem. Korzyści płynące z dobrej płyty wydają się być oczywiste. Z kolei pewne niedogodności wiążą się z maksymą „apetyt rośnie w miarę jedzenia”, gdyż na początku kariery ciężko jest przebić pierwszy krążek, któremu poświecono mnóstwo czasu i energii. Poza tym oczekiwania zespołu, fanów i wytwórni są o wiele wyższe, niż gdyby poprzedni album przeszedł bez większego echa. Zawęża się także pole muzycznych eksploracji, bowiem pozyskana grupa sympatyków raczej oczekuje rozwinięcia już zaprezentowanego stylu, aniżeli zwrotu o 180 stopni.

Przed takimi dylematami stała grupa Blues Pills, która dwa lata temu wydała swoją pierwszą płytę, zatytułowaną po prostu Blues Pills. Jej (nie)spodziewany sukces sprawił, że zespół w zasadzie non stop przebywał w trasie koncertowej, a wszelkie przerwy poświęcał na pomieszkiwaniu w studiu i pracami nad nowym materiałem. Muzycy zgodnie twierdzą, iż pragnęli nagrać świetny album, co wcale nie było łatwe. Gitarzysta Dorrian Sorriaux twierdzi, iż presja spływała zewsząd – od nich samych, od wytwórni i od fanów. Chcąc dopiąć wszystko na ostatni guzik przegapili kilka narzuconych deadlineów oraz poczuli pierwsze objawy przemęczenia (bardzo możliwe, że stało się to inspiracją dla jednego z kawałków, o wymownym tytule Burned Out). Wreszcie, 5 sierpnia 2016 r., Lady In Gold trafiła do sprzedaży i… zaskoczyła wszystkich. Wprawdzie basista i jeden z głównych kompozytorów (wraz z Elin Larsson) zespołu Zack Anderson powtarzał, iż chcieli wznieść swój styl na wyższy poziom, niemniej jednak chyba nikt nie spodziewał się takiego zwrotu w muzyce grupy.

fot. tumblr.com

Pierwszą podstawową zmianą, która fanów zespołu akurat nie miała prawa zaskoczyć, jest ta dotycząca składu personalnego. Niedługo po wydaniu pierwszego krążka szeregi Blues Pills opuścił perkusista Cory Berry, który postanowił wrócić do Stanów Zjednoczonych. Zastąpił go Szwed André Kvarnström… i szczerze mówiąc nie słyszę szczególnej różnicy w stylu i brzmieniu obu Panów.

Prawdziwą rewolucją stało się natomiast delikatne odejście od blues rocka na rzecz soulu. Anderson wspominał, iż chcieli przelać na tworzony materiał inspiracje, jakich zaczerpnęli od wykonawców soulowych, w tym zwłaszcza od Arethy Franklin. W związku z tym skorzystano z usług muzyków sesyjnych, którzy zagrali na organach (Rickard Nygren), fortepianie (Per Larsson), mellotronie (Tobias Winterkorn), a nawet ksylofonie (Don Alsterberg). Wprawdzie i na debiucie korzystano z pomocy dodatkowego klawiszowca (Robert Wallin), ale nie na aż tak szeroką skalę. Na Lady in Gold instrumenty klawiszowe często wiodą zaciekły bój o prym z gitarą Doriana Sorriauxa, zdarza się im nawet tę batalię wygrać (jak chociażby w minimalistycznym I Felt a Change). Zack Anderson zapowiedział nawet, że Rickard Nygren wyruszy razem z zespołem w trasę koncertową, jako klawiszowiec oraz gitarzysta rytmiczny. Z kolei zupełną nowością jest wykorzystanie przez Blues Pills chórków, mających niebagatelny wpływ na brzmienie nowego albumu. Co ciekawe i tutaj skorzystano z pomocy profesjonalistów – Carla Lindvalla, Ellinor Svensson oraz Sofie Lee Johansson.

Powyższe sprawia, że na Lady In Gold pojawiły się utwory, których próżno by szukać na debiutanckim krążku grupy. Dominuje w nich pulsujący rytm perkusji i basu oraz linie melodyczne przywodzące na myśl wspomnianą już Arethę Franklin czy rythm and bluesa w stylu Etty James. Nie zabrakło także miejsca dla gospelowego feelingu w You Gotta Try. Również teksty stały się mniej… hm… metafizyczne? Ciężko powiedzieć, w każdym razie są na pewno mniej ciekawe i powiązane ze sobą. Niewątpliwie wiąże się to z tym, że poszczególne kompozycje powstawały w dość znacznych odstępach czasu, Elin zwróciła również uwagę na to, że – choć część piosenek jest bardzo osobista – to jednak przy drugim albumie pojawiło się zdecydowanie więcej fikcji literackiej. Cóż, generalnie teksty w zasadzie zawsze stały u mnie na drugim miejscu względem muzyki, dlatego zapewne w ogóle przemilczałbym kwestie z nimi związane, gdyby nie dwa utwory otwierające krążek, czyli kawałek tytułowy oraz Little Boy Preacher – w obu przypadkach duet autorski Larsson/Anderson ociera się o sztampę i lekką żenadę (aż przypomniał mi się stary dialog: „Sam to pisałeś, czy jakiś inny artysta ci pomagał?” „We dwóch pisaliśmy…” „Trudno się dziwić, samemu ciężko takie głupoty wymyślić” ;)).

Jednakże, podstawowe elementy, które uczyniły Blues Pills objawieniem, nie uległy modyfikacjom. Lady In Gold to nadal fantastyczny i potężny wokal Elin Larsson oraz – mimo wszystko – przybrudzone brzmienie gitary Doriana Sorriauxa. Elin jest jedną z tych piosenkarek, które tak czarują swoim głosem, że mogłyby z sukcesem porwać słuchaczy wyśpiewując książkę telefoniczną. Moim zdaniem to właśnie popis wokalny Larsson ratuje część kompozycji przed spisaniem na straty, w tym zwłaszcza instrumentalnie nudny I Felt a Change (choć tutaj pomaga też bezpośrednie przejście w Gone So Long) czy utwór tytułowy i Little Boy Preacher (tekstowo zbliżone do treści zawartych w książkach telefonicznych). Z kolei kompozycje, w których gitara Sorriauxa wybija się zza warstwy klawiszy na pierwszy plan należą do moich ulubionych na płycie. Takie kawałki jak Burned Out, You Gotta Try, Rejection czy bardzo udany i dynamiczny cover Elements and Things śmiało mogłyby konkurować z czymkolwiek nagranym na debiucie i przywracają elementy bluesowego brzmienia. Sam Dorian zdaje się zaś w tych utworach inspirować brzmieniem Paula Kossoffa, co zaliczam do zdecydowanych plusów.

W wersji deluxe Lady In Gold otrzymujemy także dodatkową płytę DVD z zapisem występu Blues Pills w Berlinie z 7 kwietnia 2015 r. Tu oczywiście też można się przyczepić, że po pierwsze – koncert nie ma zbyt wiele wspólnego z nowym krążkiem, gdyż wszystkie zarejestrowane utworu pochodzą z debiutu; po drugie – to występ z niemieckiej telewizji, który bez problemu można było już wcześniej znaleźć w Internecie. Nie zmienia to jednak faktu, że godzinny set został wykonany perfekcyjnie i jest bardzo przyjemny, tak dla oka, jak i ucha. Jedyny zarzut, to zgrzyt pikselowy na samym początku menu DVD (nie wiem jednak, czy to problem „globalny”, czy tylko mojej kopii) oraz dźwięk wyłącznie w wersji stereo.  

Blues Pills nagrali album, którego raczej nikt się po nich nie spodziewał. Na pewno bardziej komercyjny niż debiut, na pewno mniej bluesowy i bardziej soulowy. Część słuchaczy przyjęła tę zmianę z zadowoleniem, inni zaczęli odwracać się od zespołu. Ze swojej strony mogę stwierdzić, że pierwsza płyta zespołu o wiele bardziej przypadła mi do gustu, aniżeli Lady In Gold. Jednakże dostrzegam jasne strony drugiego krążka grupy, entuzjastycznie oczekuję nadchodzących koncertów w Polsce (a te już 23 i 24 sierpnia) i na pewno jestem daleki od złorzeczenia i wzywania do zmiany nazwy na Pop Pills, jak to czyni część malkontentów. Niemniej jednak z mniejszym zainteresowaniem będę wypatrywał albumu numer trzy. Po prostu – zobaczymy co przyniesie przyszłość.

No Sinner - Old Habits Die Hard

Ostatnio zaczęła mnie zastanawiać ilość naprawdę niezłych zespołów z szeroko zakreślonych meandrów rocka (w tym zwłaszcza blues rocka), gdzie na etacie wokalisty zatrudniona jest... wokalistka :).  Czy było tak zawsze, tylko mój konserwatywny wtedy umysł akceptujący w muzyce rockowej raptem cztery śpiewające panie, czy też jest to wysyp ostatniej dekady? Nie potrafię tego rozstrzygnąć, w każdym razie, jakiś czas temu natrafiłem na kolejną zapadającą w pamięć kapelę z kobiałką (Oberst © - Pe(ł/w)ne Kobiałki) o mocnym głosie za mikrofonem.

Tym razem padło na kanadyjski kwartet No Sinner dowodzony przez aktorkę i wokalistkę Colleen Rennison (niech o przywództwie świadczy fakt, że nazwa zespołu to palindrom nazwiska tej pani). Grupa zadebiutowała szerzej w 2014 r., albumem o wdzięcznej nazwie Boo Hoo Hoo (dwa lata wcześniej w Kanadzie ukazała się EP-ka o tym samym tytule), łącząca klasyczne rytmy w klimatach Chucka Berry'ego (utwór tytułowy) z brzmieniami stricte blues rockowymi (If Anything, September Moon) oraz współczesnym bezpośrednim rock 'n' rollem (Runnin'). W maju ukazał się ich drugi krążek - Old Habbits Die Hard, który można w skrócie opisać jako kontynuację, ale i rozwinięcie stylistyki zaprezentowanej na debiucie.

Zmiana jest nie tylko ilościowa (12 utworów i 50 minut w wersji podstawowej vs 9 utworów i 38 minut debiutu), ale co ważniejsze - także jakościowa. Wyraźnie słychać, że kompozycjom poświęcono więcej czasu, zarówno na etapie tworzenia oraz aranżowania, jak również produkcji, dzięki czemu cały krążek zyskuje brzmieniowo. Całość nadal jednak jest oparta na silnym, nieco zachrypniętym głosie Rennison oraz brudnej, energetycznej gitarze Erica Campbella, choć i sekcja rytmiczna Ian Browne (perkusja) - Matt Cimirand (bas) ma swoje wyróżniające momenty (ten drugi przede wszystkim w pędzącym Leadfoot).

To co najbardziej urzeka mnie na Old Habits Die Hard, to zręczne żonglowanie stylami, w których zespół czuje się bardzo dobrze. Krążek rozpoczyna wielka produkcja i potężne wokale All Woman, we wspomnianym Leadfoot wszystko przyspiesza i nabiera nuty szaleństwa, jednak już za chwilę zespół wchodzi w niemalże wakacyjne rytmy za sprawą utworu Tryin' oraz imprezowego rock 'n' rolla w Saturday Night (skojarzenia z wielkim hitem Eltona Johna są jak najbardziej trafne, uzasadnione i konieczne). Nie zabraknie też wycieczki do stojącego w klasycznym anglo-amerykańskim (oczywiście zadymionym) barze fortepianina (Hollow), czy też sięgnięcia do inspiracji gwiazdami młodego pokolenia w One More Time. Wszystko to doprawione porządną dozą bluesa i soulu. Jest w czym się zasłuchać, nie da się znudzić.

Warto również zauważyć, że od ostatniego krążka Kanadyjczycy stali się bardziej płodni (przy czym prym kompozytorski wiedzie Colleen). Oprócz podstawowej edycji, najnowszy album grupy ukazał się także w wersji deluxe, z trzema dodatkowymi utworami - przebojowym Wait, nieco leniwym I Know It's a Sin oraz bluesowym Slippin. Każdy z nich mógłby śmiało rywalizować o miejsce w "niebonusowym" zestawie. Zakładając, że oprócz tych 15 utworów powstało jeszcze kilka - jest naprawdę dobrze.

Wojciech Mann napisał o Old Habits Die Hard  "debiut trochę lepszy". Może i jest to pewne uproszczenie, w dodatku wyrwane z kontekstu brzmi trochę pejoratywnie, ale dobrze oddaje drogę, jaką zdecydował się obrać No Sinner - drogę ugruntowania i ulepszenia swojego stylu. Old Habits Die Hard nie zaskakuje bowiem niczym, czego byśmy już nie słyszeli na Boo Hoo Hoo. Z drugiej strony słychać, że zespół ma jeszcze sporo do zaoferowania oraz iż zwyczajnie rozwija się. A że w jednym określonym kierunku? Wydaje mi się, że w wypadku kanadyjskiej grupy jest to dobry ruch, który niewątpliwie spowoduje, że ich baza fanów raczej się utrzyma. Są zespoły, które zaryzykowały i czas dopiero pokaże, czy dobrze na tym wyszły... ale to już historia na inny wpis, który zresztą pojawi się niebawem ;).

Bad Company - Straight Shooter (Deluxe)

Reedycje dają pretekst do powrócenia do albumów sprzed lat. Jednak pytanie brzmi, czy o albumach, o których napisano już wszystko albo niemal wszystko, można jeszcze coś ciekawego napisać, nie tworząc jednocześnie wywrotowych teorii. Cóż, Straight Shooter może nie jest może wymieniany jednym tchem z innymi najbardziej klasycznymi albumami w historii rocka, ale na pewno jest krążkiem ważnym. I dobrym. Niemniej jednak fantastyczna reedycja z 2015 r. z bonusową płytą oraz fakt, że wreszcie mam okazję mieć to wydawnictwo w swoich rękach, a nie li tylko w wersji cyfrowej sprawiły, że postanowiłem naskrobać kilka słów, jeśli nie o wersji podstawowej, którą wszyscy dobrze znamy, to chociaż o dodatkach, naprawdę wspaniałych dodatkach.

fot. dvdmax.pl

Debiut Bad Company ukazał się w czerwcu 1974 r. i niemal z marszu dotarł na szczyt amerykańskiej listy Billboard 200. Zespół jednak nie spoczął na laurach i jeszcze w tym samym miesiącu wyruszył w długą trasę po Stanach Zjednoczonych. Z kolei po jej zakończeniu we wrześniu 1974 r., Paul Rodgers & Co nawiedzili zamek Clearwell, gdzie przy pomocy mobilnego studia Ronniego Lane’a rozpoczęli pracę nad kolejnym albumem. Nie przyszli z pustymi rękami – co ciekawe, Deal with the Preacher pojawiał się w repertuarze koncertowym już od marca 1974 r. (a zatem zanim ukazał się pierwszy krążek Bad Company), od lipca co jakiś czas grano Shooting Star, zaś w kwietniu w londyńskim The Kitchen zespół zarejestrował wspomniany już Deal with the Preacher, Weep No More, Whisky Bottle (późniejsza strona B singla Good Lovin’ Gone Bad) oraz niewydany aż do ukazania się omawianej reedycji – See the Sunlight.

Powyższe nie oznacza, że praca była szybka, łatwa i przyjemna. Tym razem muzycy Bad Company postanowili poświęcić kompozycjom nieco więcej czasu, niż w przypadku debiutu, szlifując je pieczołowicie, wypróbowując różne pomysły i wersje. Nie zrezygnowali jednak z „żywego” brzmienia kompozycji – wszystko miało brzmieć jak zespół grający wspólnie w jednym pomieszczeniu. Owocem był wydany w kwietniu 1975 r. Straight Shooter.

fot. hipgnosiscovers.com

Chociaż krążek nie okazał się aż tak wielkim sukcesem, jak wydany niespełna rok wcześniej album Bad Company, to i tak udało mu się dotrzeć do trzeciego miejsca zarówno w Wielkiej Brytanii oraz USA, pokryć się złotem (500.000 sprzedanych egzemplarzy), a także wypromować dwa hity, które do dzisiaj stanowią trzon każdego występu zarówno Bad Company, jak i Paula Rodgersa solo, czyli w dużej mierze akustyczne utwory Feel Like Makin’ Love oraz Shooting Star. Choć dzisiaj pamięta się głównie o tych piosenkach, to jednak na Straight Shooter jest o wiele więcej udanych kompozycji w postaci Good Lovin’ Gone Bad (bezpośredniego następcy Can’t Get Enough, choć z nieco bardziej przemyślanymi partiami gitary), przebojowych Deal with the Preacher i Wild Fire Woman, czy też bluesowo-barowego Weep No More ukazującego, że także Simon Kirke rozwinął się jako kompozytor. Ogółem wyraźnie słychać, że członkowie zespołu poznali się ze sobą bardziej nie tylko jako ludzie, ale także jako muzycy. Za jedyny niewypał można uznać cukierkową, banalną i nieco grafomańską balladę Anna, którą Kirke „przyniósł” z projektu Kossoff/Kirke/Tetsu/Rabbit i chyba koniecznie chciał ocalić od zapomnienia. Tylko po co? (o zapomnianej, lecz świetnej płycie Kossoff/Kirke/Tetsu/Rabbit możecie przeczytać TUTAJ).

Przejdźmy jednak do tego, co fani muzyki lubią najbardziej, czyli do bonusów. A jest tu do czego przechodzić, gdyż na drugiej płycie Słuchacze otrzymali aż 14 utworów przekładających się na ponad godzinę niepublikowanego wcześniej materiału. Należy bowiem wskazać, że z wyjątkiem singlowej wersji Whisky Bottle, wszystkie utwory z dodatkowego krążka spoczywały do tej pory wyłącznie w archiwum. Naturalnie do przesłuchania mamy alternatywne wersje dobrze znanych utworów, wczesne podejścia i inne miksy, z których na szczególną uwagę zasługują przede wszystkim wolniejsza wariacja na temat Weep No More oraz fortepianowa wersja Whisky Bottle, ale to nie wszystko co zgotował nam zespół. Prawdziwymi perłami są bowiem trzy kompozycje – nigdy wcześniej niewydane i niewykonywane See the Sunlight oraz All Night Long, a także bardzo ciekawa, o wiele dłuższa wersja Easy on My Soul – kawałka Free z albumu Heartbreaker, który Bad Company chętnie grywał także na swoich koncertach. O ile All Night Long trochę za bardzo przypomina Movin’ On z debiutu oraz sprawia wrażenie niedopracowanego, tak See the Sunlight z powodzeniem mogłoby zastąpić na albumie miałką Annę. Co ciekawe Bad Company podczas obecnej trasy zdecydowało się zaprezentować ten zapomniany utwór szerszej publiczności (KLIK).

Warto zwrócić uwagę również na zawartość wizualno-merytoryczną. Album został pięknie wydany w digipacku, na szczęście nieoszpecony nigdzie wielkim napisem „DELUXE EDITION”, zaś obok oryginalnej grafiki, wnętrze opakowania zdobią fotokopie roboczych okładek taśm z odręcznymi adnotacjami, co sprawia naprawdę miłe wrażenie. Wydawnictwo dopełnia dwudziestostronicowa książeczka okraszona reprodukcjami okładek singli oraz tekstem Davida Claytona, współautora świetnej biografii zespołu Free – Heavy Load. Wprawdzie rys historyczny Claytona nie jest pozbawiony lekkiej propagandowy, jednak zdecydowanie można dowiedzieć się czegoś ciekawego o okolicznościach powstawania Straight Shooter.

Wersja deluxe nie należy niestety do najtańszych (ok. 70 zł), jednak zdecydowanie warto się w nią zaopatrzyć, polując chociażby na promocje i przeceny, które się tu i ówdzie zdarzają, co piszący te słowa zaświadcza (upolowałem w sklepie internetowym ostatni egzemplarz, który z tej racji był przeceniony do niespełna 50 zł). Oczywiście oba krążki dostępne są także w wersji cyfrowej na Spotify :).