Alice Cooper - Paranormal

UWAGA: W pewnym momencie tekstu docieram do komplementów skierowanych pod adresem tego albumu ;).

Najnowszy, już 27. studyjny album w dorobku Alice’a Coopera, nabyłem w dniu premiery. Tak już mam z tym Panem – jestem głodny jego wydawnictw. Jednak w przeciwieństwie do wzbudzającego wielkie emocje Welcome 2 My Nightmare (sequela sami-wiecie-którego-krążka, udanego muzycznie, choć niekoniecznie komercyjnie) oraz kuszącego ciekawą historią Along Came a Spider (sama płyta jest niestety najgorszą od Zipper Catches Skin…) nie rzuciłem się od razu do pierwszego odsłuchu.

Powodów ku temu było kilka. Pierwszym była odpychająca okładka, z wyzierającym z… kleksa (?)… dwugłowym Alicem (w stylizacji Mr. Furnier & Mrs. Cooper), przypominająca nieudolną próbę upiększenia w paincie świeżo wypalonego bootlega, koniecznie tego z Cincinnati Gardens, marzec 1987 r. Wprawdzie na żywo prezentuje się to lepiej, a minimalistyczna książeczka utrzymana w bieli i okraszona krwawo-czarnymi plamami oraz obowiązkową „paranormalną” czcionką wygląda zgrabnie, no ale nie…Stworzyć bardziej odpychającą okładkę od Alice Does Alice (KLIK) to naprawdę trzeba umieć. Kolejna rzecz to dochodzące – dość obficie – informacje prasowe, w których Autor obwieszczał, że stworzył album klimatem nawiązującym do klasycznego krążka Killer. Cały czas mam w głowie Steve’a Lukathera, który ekscytował się, że Toto XIV (KLIK) to prawdziwy następca Toto IV (KLIK). Takie zapewnienia nigdy się nie sprawdzają. Kolejna obawa to nie tyle zrezygnowanie z albumu konceptualnego, co informowanie w wywiadach, że celem było po prostu nagranie dobrych piosenek i przyjmowanie ich także z zewnątrz. Nie brzmiało to dobrze. Ostatni zarzut to pełna współpraca z kontrowersyjnym szwedzkim gitarzystą i producentem Tommym Denanderem. Koniec końców przemogłem się i jak to zwykle bywa – nie żałuję ani chwili ;).

Wydawać  by się mogło, że tych chwil było całkiem sporo, bowiem Paranormal został wydany w obowiązkowej wersji 2 CD, z zasadniczą częścią albumu na pierwszym krążku oraz z drugą płytą wypełnioną dwoma kolejnymi utworami studyjnymi i sześcioma koncertowymi klasykami. Szybko jednak można znaleźć uzasadnienie dla takiej szczodrości wydawniczej – Paranormal w edycji jednokrążkowej trwałby zaledwie 34 minuty, co pewnie byłoby niemiłą niespodzianką dla wygłodniałych fanów, biorąc pod uwagę szeroko zakrojoną przez Ear Music kampanię promocyjną oraz fakt, że to pierwszy – nie licząc albumu Hollywood Vampires – studyjny album Alice’a od pięciu lat. Inna sprawa, że nie bardzo rozumiem zamieszczenie studyjnych Genuine American Girl oraz You and All Your Friends razem z kawałkami koncertowymi. Można by wprawdzie argumentować, że te dwa utwory, nagrane przez wszystkich żyjących członków zespołu Alice Cooper, ale  z drugiej strony kolejna taka kompozycja – Rats – znajduje się na CD 1. Dobrze, co jednak możemy usłyszeć na obu krążkach?

Na wstępie wypada zaznaczyć, że jeśli liczyliście, że Paranormal to owoc pracy ostatniego (swoją drogą już dosyć stałego) składu koncertowego Alice’a Coopera, to od razu możecie przejść do kompozycji koncertowych. Produkujący płytę Bob Ezrin ma wszak tendencję do sięgania do mnóstwa rozmaitych muzyków i nie inaczej jest tym razem, jednak da się spokojnie wydzielić skład podstawowy: Alice Cooper (wokal, harmonijka), Tommy Henriksen (gitara, chórki, efekty dźwiękowe – jedyny, który przedarł się ze składu koncertowego), Tommy Denander (gitara, chórki), Jimmie Lee Sloas (gitara basowa), Larry Mullen z U2 (perkusja) oraz Bob Ezrin (instrumenty klawiszowe, chórki). Grupa ta zostaje tu i ówdzie wsparta przez plejadę gości, od tych światowego kalibru, jak Roger Glover czy Billy Gibbons, przez tych ważnych w historii Alicji – Michael Bruce, Dennis Dunaway, Neal Smith, Steve Hunter, po tych znanych wyłącznie tym, którzy zgłębiają rozmaite aktywności wokalisty i członków oryginalnego zespołu – tę grupę reprezentuje Nick Didkovsky, odpowiedzialny za serię koncertów, podczas których wykonywano w całości debiutancki album Alice Cooper – Pretties for You.

Paranormal to krążek ze wszech miar rock ‘n’ rollowy i pod tym względem zdecydowanie rozumiem przywoływanie Killera. Nie ma tu miejsca na przesadną produkcję i orkiestracje znane z obu części „Koszmaru”, całość jest bezpośrednia i bezpretensjonalna i tak naprawdę jedynie zbyt wygładzona produkcja sprawia, że tego albumu nie można pomylić z krążkiem z lat ’70. Ciekawe jest też to, że możemy usłyszeć więcej naturalnego głosu Alicji, co na poprzednich albumach zdarzało się tylko w pojedynczych utworach (jak np. Killed By Love czy Zombie Dance).  Od schematu czystego rockowego szaleństwa wyłamują się nieco – notabene, chyba najlepsze na Paranormal – otwierający utwór tytułowy oraz zamykający pierwszy dysk, tajemniczy i przestrzenny The Sound of A. Pierwszy z nich to typowy Alice Cooper, metafizyczny tekst o tym, jak zmarły próbuje z zaświatów dać ukochanej osobie znak swojej obecności, okraszony bombastycznymi gitarami i ciekawymi zmianami tempa. Miło również móc usłyszeć Danny’ego Rogera Grovera Glovera, którego partie wzbogacają brzmienie. Drugą kompozycję przyniósł ze sobą Dennis Dunaway i wedle relacji jest to pierwszy utwór napisany przez Vincenta Damona Furniera, zanim objawił się światu jako Alice. Sam Cooper, gdy usłyszał demo, był podekscytowany znajomym brzmieniem, choć myślał, że to utwór napisany przez Dunawaya. Trzeba przyznać, że dzięki dodaniu organów i intrygującej partii syntezatora, a także sposobowi zaśpiewania, The Sound of A rzeczywiście brzmi jak dawno zaginiony, ale także o wiele bardziej dopracowany, utwór z Pretties for You.

Ogólnie, słuchając Paranormal i analizując źródło poszczególnych kawałków, można dojść do przekonania, że Dennis Dunaway to sekretna broń i siła napędowa tego albumu. Nie tylko bowiem zagrał w trzech kompozycjach oryginalnego składu (gdzie zmarłego Glena Buxtona dzielnie zastępował Steve Hunter), nie tylko przypomniał Alice’owi o kapitalnym The Sound of A, w którym zresztą zagrał i który współaranżował, ale także dorzucił jeszcze jeden solidny utwór w postaci dynamicznego Fireball, planowanego na drugi album Dennis Dunaway Project, który ostatecznie ukazał się na solowej płycie Ricka Tedesco, w o wiele bardziej bezpłciowej wersji [KLIK]. Skoro już mowa o fragmentach albumu, gdzie pojawiają się razem wszyscy żyjący członkowie zespołu Alice Cooper, to na największą uwagę zasługuje chyba kompozycja Neala Smitha – Genuine American Girl (luźno oparta na utworze Red Blooded American Girl grupy Smitha Flying Tigers z 1979 r.) – choć odnotować trzeba, że dopiero zmiana tekstu z historii o amerykańskiej lasce na tekst wyśpiewywany z perspektywy owej dziewczyny sprawia, że czuć prawdziwą moc i klimat Alicji. Rats to z kolei kawał klasycznego, nastawionego na zabawę rocka, zaś o You and All of Your Friends można śmiało zapomnieć po wybrzmieniu jego ostatniej nuty.

Kolejnymi solidnymi utworami są singlowy Paranoiac Personality (basowe intro jest cudne) oraz dynamiczna opowieść o wyścigu kapeli z samym Lucyferem w postaci Dynamite Road. Na uwagę zasługuje również wzbogacony o sekcję dętą utwór Holy Water, cover kawałka wydanego w 2016 r. przez rockowo-hiphopową kapelę The Villebillies [KLIK]. Cooper zmienił tekst tak, by pasował pod jego zawodową personę, zaś oryginalnie rapowaną sekcję zamienił na natchnioną przemowę kaznodziei. Pozostała część (mniej więcej połowa?) zawartości obu płyt jest mniej lub bardziej, ale jednak nijaka.

Właśnie, teksty. To chyba najsilniejszy aspekt Paranormal. Alice Cooper, gdy nie zajmuje się tworzeniem albumów konceptualnych lub pisaniem z Desmondem Childem hitów w stylu Poison, tworzy piosenki, które w kilka minut opowiadają zamknięte historie. Na najnowszym krążku słychać to dość wyraźnie. Oczywiście większość z tych opowieści jest nasycona typowym dla kompozytora humorem, jak we wspomnianym Genuine American Girl (I do my hair, I paint my nails, It pours outside in never fails…), czy Dynamite Road, gdzie podmiot liryczny nie przeklina Diabła za to, że wszyscy członkowie jego zespołu zginęli, lecz za zniszczenie jego ukochanego samochodu. Ponadto wierni fani Alicji mogą rozkoszować się licznymi nawiązaniami do przeszłych lat, tymi bardziej bezpośrednimi (I was a Billion Dollar Baby in a diamond dress, Now I’m a dirty Desperado and a steaming mess, She Drives Me Nervous as a cat on a hot tin roof, She’s like a dirty cup of Poison tthat I can’t refuse), jak i bardziej subtelnymi (Dead Flies ma nie tylko tekst, który śmiało możemy określić mianem Generation Landslide XXI wieku – linijka And your phone knows more about you than your daddy or your mother jest wybitna – ale także da się go mniej więcej zaśpiewać na melodię małego klasyka z Billion Dollar Babies. Przypadek? Nie sądzę).

Fani obecnego składu koncertowego Alicji mają okazję usłyszeć go w akcji w sześciu utworach zarejestrowanych 6. maja 2016 r. podczas występu w Columbus, stan Ohio. Kawałki te brzmią świetnie, aczkolwiek w kontekście licznych wypowiedzi Coopera, że on już nagrywa dla swoich fanów, a nie w celu pozyskania nowych wielbicieli, można było się pokusić o dawno niegrane, a odświeżone podczas tego samego koncertu  Public Animal #9, Is It My Body?, Long Way to Go, Halo of Flies, Guilty czy Cold Ethyl. O, proszę, nawet też uzbierałem sześć piosenek. Tymczasem, otrzymujemy grane nieskończoną liczbę razy hity, z których Under My Wheels jest chyba tym najmniej znanym…

Tytułem podsumowania, gdyż już zdecydowanie za bardzo się rozpisałem: Paranormal na pewno nie jest dziełem przełomowym, ale też zapewne nie miał nim być. Alice Cooper od The Last Temptation z 1994 r. nie wydał albumu zaskakującego, wydawał natomiast krążki solidne. Taka jest również ta płyta – bezpretensjonalna, rockowa, słyszy się na niej dobrą zabawę twórców. Myślę też, że jest to najlepsza produkcja ze stajni Coopera od czasów Dirty Diamonds, po nieudanym Along Came a Spider i nieco przekombinowanym Welcome 2 My Nightmare Coop potrzebował chyba właśnie takiej odmiany. Zdają się to też potwierdzać bardzo dobre wyniki sprzedaży na całym świecie.

Paranormal

CD 1

Paranormal

Gitary - Tommy Henriksen, Tommy Denander

Perkusja - Larry Mullen Jr

Gitara basowa - Roger Glover

Instrumenty klawiszowe - Bob Ezrin

Instrumenty dęte - Jeremy Rubolino

Wokal wspomagający - Tommy Henriksen

Dead Flies

Gitary - Tommy Henriksen, Tommy Denander

Perkusja - Larry Mullen Jr

Gitara basowa - Jimmie Lee Sloas

Wokal wspomagający - Tommy Henriksen

Fireball

Gitary - Tommy Denander, Tommy Henriksen, Nick Didkovsky

Perkusja - Larry Mullen Jr

Gitara basowa - Dennis Dunaway

Organy - Bob Ezrin

Paranoiac Personality

Gitary - Tommy Henriksen, Tommy Denander

Perkusja - Larry Mullen Jr

Gitara basowa - Jimmie Lee Sloas

Wokal wspomagający i instrumenty perkusyjne - Tommy Henriksen

Efekty dźwiękowe - Tommy Henriksen, Bob Ezrin

Fallen In Love

Gitary - Billy Gibbons, Tommy Denander, Tommy Henriksen

Perkusja - Larry Mullen Jr

Gitara basowa - Jimmie Lee Sloas

Wokal wspomagający - Tommy Henriksen

Dynamite Road

Gitary - Tommy Denander, Tommy Henriksen

Perkusja - Larry Mullen Jr

Gitara basowa - Jimmie Lee Sloas

Wokal wspomagający, instrumenty perkusyjne i efekty dźwiękowe - Tommy Henriksen

Private, Public Breakdown

Gitary - Tommy Denander, Tommy Henriksen, Parker Gispert

Perkusja - Larry Mullen Jr

Gitara basowa - Jimmie Lee Sloas

Wokal wspomagający - Tommy Henriksen, Bob Ezrin, Parker Gispert, Alice Cooper

Holy Water

Gitary - Tommy Denander, Tommy Henriksen, Steve Hunter

Perkusja - Larry Mullen

Gitara basowa - Jimmie Lee Sloas

Instrumenty dęte - Jeremy Rubolino, Adrian Olmos, Chris Traynor

Wokal wspomagający - Demi Demaree, Tommy Henriksen, Johnny Reid

Rats

Gitary - Tommy Henriksen, Michael Bruce, Tommy Denander

Perkusja - Neal Smith

Gitara basowa - Dennis Dunaway

Wokal wspomagający, instrumenty perkusyjne i efekty dźwiękowe - Tommy Henriksen

Instrumenty klawiszowe - Bob Ezrin, Tommy Henriksen

The Sound Of A

Gitary - Tommy Denander, Tommy Henriksen, Nick Didkovsky

Perkusja - Larry Mullen Jr

Gitara basowa - Dennis Dunaway

Organy - Bob Ezrin

Efekty dźwiękowe - Tommy Henriksen

Wokal wspomagający - Demi Demaree, Tommy Henriksen, Johnny Reid

CD 2

Genuine American Girl

Gitary - Michael Bruce, Tommy Denander, Steve Hunter

Perkusja - Neal Smith

Gitara basowa - Dennis Dunaway

Instrumenty klawiszowe, wokal wspomagający - Bob Ezrin

You And All Your Friends

Gitara prowadząca - Steve Hunter

Gitary - Tommy Denander, Michael Bruce, Nick Didkovsky

Perkusja - Neal Smith

Gitara basowa - Dennis Dunaway

Wokal wspomagający - Tommy Henriksen, Bob Ezrin

Columbus, OH, 6 maja 2016 r.: No More Mr. Nice Guy, Under My Wheels, Billion Dollar Babies, Feed My Frankenstein, Only Women Bleed, School’s Out

Gitary - Ryan Roxie, Nita Strauss, Tommy Henriksen

Perkusja - Glen Sobel

Gitara basowa - Chuck Garric

Wokal wspomagający - wszyscy

Bruce Cameron

Nie martwcie się – Bruce Cameron raczej nie ma nic wspólnego z Davidem Cameronem, więc chyba niniejszy wpis nie będzie związany z polityką. Dlaczego „raczej”, dlaczego „chyba”? Powodem moich wątpliwości jest zagadkowość tytułowego bohatera…

O Cameronie wiadomo bardzo niewiele. Urodził się w 1955 r. gdzieś w Stanach Zjednoczonych i zapewne całe życie marzył o tym by stać się wielkim gitarzystą, takim jak jego idole – Jimi Hendrix czy Glen Buxton. Pragnienia tego nie udało się zrealizować aż do 1999 r., kiedy to niewiadomo jakim cudem Bruce ściągnął do swojego domowego studio w Północnej Karolinie gwiazdy, które w latach ’60 i ’70 królowały na scenach całego świata. Wśród muzyków, których Cameronowi udało się namówić do wspólnego nagrywania, znalazły się takie nazwiska jak: Jack Bruce (Cream), Mitch Mitchell (Jimi Hendrix Experience), Billy Cox i Buddy Miles (Band of Gypsys), Ken Hensley (Uriah Heep) czy Michael Bruce oraz Neal Smith (Alice Cooper Group).

15. września 1999 r. w Hotelu Hilton w Wilmington (Północna Karolina) odbyła się konferencja, podczas której Cameron ogłosił światu (czy raczej światkowi) wydanie niespełna tydzień wcześniej albumu Midnight Daydream. Dalsza promocja krążka była raczej skromna, ograniczając się do amatorskiej strony internetowej (która funkcjonuje do dziś, w dodatku mam wrażenie, że w niezmienionym kształcie) oraz sporadycznych reklam w czasopismach rockowych. Prestiżu płycie miał dodawać fakt, iż podczas jej nagrywania doszło do reunionu muzyków, którzy współpracowali z Jimim Hendrixem jako Band of Gypsys.

16. października 1999 r. Bruce Cameron popełnił samobójstwo, kończąc tym samym swoją krótką i zarazem niezwykłą karierę profesjonalnego gitarzysty… Jaka była przyczyna? Trudno powiedzieć. Przyjaciel muzyka, perkusista i quasi-dziennikarz muzyczny ANT-BEE (który brał udział w nagrywaniu Midnight Daydream) stwierdził, że Bruce Cameron wręczył ostateczny podarunek swojej muzyce i swoim fanom: swoje życie. Buddy Miles miał powiedzieć: On [Cameron] jest Gypsy. Jest jednym z nas. Jednak poza tymi dwoma wypowiedziami niewiele ostało się z legendy Bruce’a Camerona – artyści współtworzący album zaniedbali jego promocję, rzadko kiedy przyznając się do projektu Midnight Daydream.

Sam trafiłem na ów interesujący album niemal przypadkiem. Oczywiście ci, którzy jako tako znają mój gust muzyczny wiedzą, że wytrychem do odkrycia muzyki gitarzysty z Północnej Karoliny były nazwiska Michaela Bruce’a oraz Neala Smitha, czyli członków Alice Cooper Group. Bynajmniej jednak nie oficjalne strony internetowe wyżej wymienionych muzyków umożliwiły mi dotarcie do Midnight Daydream – te milczą o tym krążku. Dopiero blog The Secret Vault (serdecznie polecam), który zajmuje się publikacją nieznanych, trudno dostępnych lub zapomnianych wydawnictw muzycznych, spowodował, iż mogłem poznać  i polubić muzykę Bruce’a Camerona, a także w konsekwencji poznać jego ciekawą, acz smutną historię.

Cóż mogę napisać o samej muzyce? Otóż wydaje mi się, że poszczególne utwory odzwierciedlają dokonania artystów, którzy w nich partycypują. Jednak generalnie mamy do czynienia z dość ostrym, momentami psychodelicznym gitarowym graniem, które udowadniają, że Cameron nie był muzykiem przeciętnym, po prostu nie potrafił/nie mógł rozwinąć swojej kariery tak, jakby tego chciał. Zresztą, niech melodie przemówią za siebie, jako że cały album jest dostępny w formacie MP3 na oficjalnej stronie artysty (>KLIK<).

Oprócz 14. piosenek, Bruce Cameron pozostawił syna – Riley’a, który jest zdeterminowany, by stać się takim gitarzystą, jakim jego tacie nigdy nie udało się stać. Obecnie nagrywa wraz z zespołem swój pierwszy album, gdzieś w Północnej Karolinie. Pozostaje życzyć szczęścia i masy zapału. 

01. Midnight Daydream

02. Doctor Please

03. Mind Gardens

04. Miles Away

05. Born to Lose

06. I Want to Be Late

07. Forever Rebel Girls

08. Just Like a Spaceman

09. So Aliens Have Been Here

10. A Thousand Moons

11. Raining the Blues

12. Day After Yesterday

13. Falling Up a Mountain

14. She's So Gone

Welcome 2 My Nightmare

Ostatnio zostałem zapytany, czy Alice Cooper jeszcze żyje. Odpowiadam - żyje i ma się dobrze, a nawet wydał ostatnio płytę...dobrą płytę! Zapraszam do lektury i obyście nie mieli koszmarów.

Steven nie zmrużył oka od trzydziestu sześciu długich lat i jest już bardzo zmęczony. Nic w tym zresztą dziwnego, przez cały ten czas wiódł nad wyraz intensywny żywot. Przeżył straszliwy koszmar, gościł na dansingu u samego Szatana, trafił do zakładu dla obłąkanych, by w końcu stać się seryjnym zabójcą (a przynajmniej dzielić z nim celę). Teraz wydaje się, że już wszystko jest w porządku. Czy aby na pewno…?

Kiedy latem 2010 r. wypłynęła informacja, że Alice Cooper nagrywa nowy album, mało tego, nagrywa go we współpracy z Bobem Ezrinem, a gościnnie mają zagrać Dennis Dunaway, Neal Smith oraz Michael Bruce – byłem w siódmym niebie. Później jednak przyszedł sceptycyzm. Otóż wydawnictwo miało nawiązywać stylem i klimatem do lat ’70., a jakby tego jeszcze było mało, miało być sequelem sławnego Welcome To My Nightmare. Z czasem pojawiały się także pogłoski o udziale innych, niż wymienieni powyżej współpracowników sprzed lat (m.in. Steve Hunter, Dick Wagner, Desmond Child, nawet Kip Winger). Brzmiało to pięknie, ale czy prawdopodobnie? Wszak mimo, że Coop od przeszło dekady nie schodził poniżej pewnego, przyzwoitego poziomu, to jednak twórczość w tym okresie daleka była od płyt z przełomu lat ’80. i ’90., a co tu dopiero pisać o latach ’70. Obawy były więc uzasadnione…

Pierwsze dźwięki I Am Made of You stanowiły zapowiedź tego, co czeka słuchacza – nieco odświeżone brzmienie klawiszy z początku Stevena sugerowały, że na nowym krążku nawiązań do części pierwszej może być znacznie więcej. Grzbiet mój przeszył przyjemny dreszczyk, w napięciu czekałem na dalsze dźwięki, aż tu nagle… wszedł wokal… Ujmę to tak – auto-tune Ozzy’ego na Black Rain oraz Scream, przy tym co wymyślił Alice, brzmi niemal naturalnie. Wokal w I Am Made of You jest tak katastroficznie przekształcony, że w niektórych miejscach ciężko jest odszyfrować tekst (swoją drogą bardzo udany). Wielka szkoda, gdyż instrumentalnie utwór jest wyśmienity, orkiestracje Boba Ezrina i Jeremy’ego Rubolino wbijają w fotel, zaś solo Steve’a Huntera brzmi przepięknie. Sam Cooper przyznał, że jest to najbardziej dopracowane dzieło na Welcome 2 My Nightmare, któremu poświęcono najwięcej czasu oraz które ulegało najczęstszym zmianom (pewnie stąd „genialny” pomysł na nałożenie efektu na wokal).

Kolejna ścieżka, to kompletna zmiana klimatu. Caffeine nie zawiera bowiem podniosłych orkiestracji, a jest najzwyklejszym w świecie, pełnym energii rockerem. Nic odkrywczego, niemniej wychodzę z założenia, że nie każdy utwór musi być nowatorski, a czasem to, że przyjemnie buja i poprawia nastrój jest wystarczającym czynnikiem, by szczerze dany kawałek polubić. Steven nie chce zasnąć, wie, że jeśli zamknie oczy, to znów przeniesie się w świat  swojego koszmaru… Jakby ktoś nie usłyszał (tak jak i ja nie usłyszałem) w chórkach udziela się Kip Winger.

Niestety przyjęte przez naszego bohatera metody nie utrzymały go na nogach zbyt długo. Niewinna kołysanka odśpiewana przez Alice’a przy akompaniamencie klawiszy, wkrótce przeradza się w złowrogą, opartą na melodii Stevena codę (?) zwiastującą, że The Nightmare Returns.

Chwilę później nasz dzielny mały chłopiec wkracza na pokład The Nightmare Express. Niemalże się spóźnił, o czym raczy słuchacza zawiadomić konduktor, sam Dis Vicious (w tej roli główny instrumentalista albumu – Tommy Henriksen). W przedziale zaś sami znajomi – Dennis, Neal i Mike. A Runaway Train (zwany także Dunaway Train*) to pierwszy z trzech utworów nagrany przy współudziale członków Alice Cooper Group. Ponadto jest to kompozycja oparta o solowe dzieło Dennisa Dunawaya Subway pochodzącego z albumu Bones from the Yard z 2006 r. (*mystery solved!). W przeciwieństwie do prekursora The Nightmare Express pędzi z zawrotną prędkością, napędzany świetnym basem, perkusją i gitarami. Efektu dopełnia pozbawienie kompozycji refrenu. Pomysł na utwór imitujący pojazd szynowy może i nie jest nowy (pamiętacie Breakthru? ;) ), ale wyszedł całkiem świeżo i przyjemnie. Powiem więcej – ten pociąg pędzi tak szybko, że zaraz się rozbije!

Wykrakałem. The Nightmare Express to już historia, wrak… The Nightmare Express is no more! Za to Steven żyje i spostrzega, iż jest ostatnim człowiekiem na ziemi. Last Man On Earth to utwór, w którym Alice Cooper spotyka Toma Waitsa (to takie pierwsze skojarzenie, twórczości pana Waitsa nie znam za dobrze, fani – nie bijcie!). Utwory z wykorzystaniem instrumentów dętych oraz skrzypiec są rzadkością u Coopera, z drugiej jednak strony słuchając Last Man On Earth skojarzenie z Some Folks niemal automatycznie nasuwa się na myśl. Sama piosenka to dla mnie majstersztyk, długo myślałem, że będzie to mój numer jeden na tym albumie, jednak przegrał z godnym przeciwnikiem (o którym wkrótce) i zajmuje równie zacne miejsce drugie. Dodatkowe punkty Last Man On Earth zebrał za totalne zaskoczenie jakie we mnie wzbudził. Takiej kompozycji spodziewałbym się po Cooperze w latach ’70, w XXI w. natomiast nigdy!

Po zasłużonych oklaskach dla zespołu czas przenieść się na zgromadzenie. Okazuje się bowiem, iż Steven wcale nie jest taki samotny w nowym dla siebie otoczeniu, a ściślej rzecz ujmując w Piekle. The Congregation to kolejny z czysto rockowych przebojów na Welcome 2 My Nightmare. Znowuż – mało odkrywczy, ale pozytywnie nastrajający. Część z Was zapewne stwierdzi, że musi być strasznie nudno, skoro są tutaj same typowe rockery. Osobiście uważam, że wcale tak nie jest, a nawet jeśli – jakoś AC/DC ma wszystkie, ale to absolutnie wszystkie utwory takie same, w dodatku Brian Johnson brzmi dokładnie tak jak Bon Scott, a i tak świat ich uwielbia ;). Warto dodać, że zgromadzeniu przewodniczy Przewodnik, czyli Rob Zombie we własnej osobie. Postać ta, to niewątpliwie ukłon w stronę Kustosza znanego z pierwszej części Koszmaru. Nie wiem jak szanowni czytający te słowa, ale ja mnóstwo bym dał, żeby Vincent Price nadal żył i mógł odtworzyć swoją rolę…

Jak wszyscy wiemy, w każdym dobrym złym śnie powinno pojawić się kuszące, demoniczne wcielenie samego Księcia Ciemności (i nie chodzi mi tu o Ozzy’ego) – kobieta. Uwiodła ona biednego chłopca, myślał, że tej nocy mu się poszczęści i będzie w siódmym niebie. Tymczasem mroczna pani zalotnie przechyliła głowę i rzekła – I’ll Bite Your Face Off. Utwór klimatem ma podobno nawiązywać do Stonesów. Napisałem, że podobno, gdyż nie jestem aż takim fanem Dinozaurów, by móc rzetelnie potwierdzić tę informację. Niemniej decyzja, by stał się on singlem promowanym na koncertach rozbrajającą kurteczką z napisem New song był strzałem w dziesiątkę. Poza tym jest to drugi utwór, w którym pojawiają się Billion Dollar Babies – Dennis, Neal i Mike.

Każdy szanujący się fan Alice’a wie, że tam gdzie jest Piekło, tam musi być także disco. Alice Cooper anno domini 2011 także go nienawidzi. Disco Bloodbath Boogie Fever jest kwintesencją humoru tego artysty. Nie można go brać na poważnie jako „utwór”. Ot, pastisz-humoreska. Odkąd tylko poznałem tytuły jakie pojawią się na Welcome 2 My Nightmare wiedziałem, że ten kawałek mnie oczaruje. Fani rocka, nie martwcie się,  Coop o Was nie zapomniał – pod koniec utworu w piorunującej solówce gościnnie udzielił się John 5. Możliwe, że nie dosłyszeliście także Kipa Wingera w chórkach.

Po dobrym disco czas na Beach party wśród guli. W Ghouls Gone Wild Alice Cooper spotyka Beach Boysów i razem surfują wśród zakrwawionych ciał. Utwór jest dynamiczny i przeuroczy, organy są świetne i tworzą niepowtarzalny klimat. Chórki są na tyle pedalskie, że już nie ma wątpliwości, że udziela się w nich Kip Winger.

Nadeszła pora na bolączkę prawie każdego wydawnictwa sygnowanego nazwą Alice Cooper – ballada, która brzmi jak 4321 wersja Only Women Bleed (oczywiście było kilka chlubnych wyjątków). Tym razem tytuł brzmi Something To Remember Me By. Kompozycja została napisana przez Vincenta i Dicka Wagnera w tym samym czasie co I Never Cry (więc jest de facto zaledwie trzecią wersją Only Women Bleed!), niestety Alice nie był w stanie zaśpiewać tego lepiej, niż Dick. Po latach się udało. Dla mnie utwór jest nazbyt doniosły i cukierkowy zarazem, w ogóle mnie nie chwyta.

Kolej na numer pierwszy albumu, a także jedną z lepszych kompozycji Coopera w ogóle, czyli When Hell Comes Home. Tym bardziej cieszy mnie, że jest to jeden z utworów, w którym gościnnie pojawili się Smith, Dunaway i Bruce. Kompozycja jest ciężka, brudna, mroczna i jakby żywcem wzięta z odrzutów do Love It To Death albo Killer. Włos na plecach się jeży przez cały utwór. Co istotne dla niedowiarków – pada imię Steven, wiec już nie mamy wątpliwości co do osoby głównego bohatera. Dowiadujemy się także, iż jego ojciec był alkoholikiem, który maltretował swoją rodzinę… Sukinsyn musiał więc zginąć. Żaden opis jednak nie odda tych emocji, tego trzeba przesłuchać!

Chwilę później klimat zmienia się o 180 stopni. Duet z diablicą XXI w. (vel kobietą w czerwieni) – Ke$hą, czyli What Baby Wants, to nic innego, jak pop, z lekką domieszką gitar. Gdyby nie tekst, można by wątpić co do tego, czy to nadal Alice Cooper, czy też ruscy źle zgrali płytę… Trzeba przyznać, że ruch dość odważny, ale Alice mógł sobie na to pozwolić. Podobno co bardziej mięsiste teksty Ke$hy musiały zostać usunięte, jako zbyt wulgarne. Na następnym albumie liczę na duet z Lady Ga Gą (którą Coop uważa za żeńską wersję siebie. Czyli nie tylko Brian jest spierdzielanym zboczeńcem…).

Koszmar zbliża się do końca, I Gotta Get Outta Here stanowi natomiast swego rodzaju akustyczne podsumowanie całej podróży Stevena. Ciekawa, nieco musicalowa forma, bardzo pomysłowy zabieg. Melodia niesamowicie rozluźnia i relaksuje. Nie zabrakło oczywiście typowego humoru Alice’a, pod postacią rozmowy z chórem (niczym w tragediach greckich), w której Steven nie dowierza, że to koniec, że nie żyje, że Steven is no more! Wśród chóru mędrców po raz ostatni, nieodżałowany Kip Winger.

Każdy musical ma swoją uwerturę, słusznym zatem wydaje się stwierdzić, że każdy koszmar powinien mieć swoją underturę. The Underture to orkiestrowo-gitarowa mieszanka obu koszmarów (Welcome To My Nightmare – The Awakening – Steven (bridge) – Disco Bloodbath Boogie Fever – Only Women Bleed – Something To Remember Me By – Devil’s Food – The Black Widow – Ghouls Gone Wild – I Am Made Of You – Years Ago – Steven). Poza tym gościnnie gra na gitarze wielki nieobecny Welcome 2 My Nightmare, czyli Dick Wagner (o ile się nie mylę spowodowała to ciężka choroba Wagnera). Wraz ze Stevem Hunterem grają niesamowicie, jak za dawnych lat.

Reasumując, Welcome 2 My Nightmare jest jednocześnie tak inne, niż jego prequel, a zarazem tak bliskie. Oczywiście wrażenie wzmacnia wykorzystanie nieco przearanżowanych fragmentów utworów z albumu z 1975 r., ale to nie wszystko – wiele skojarzeń nasuwa się mimochodem, niewiadomo skąd i to jest piękne. Alice wreszcie nagrał płytę, która wybija się znacząco spośród jego dokonań z ostatniej dekady. Jest to album o zupełnie innym standardzie, rockowy, pełen typowego dla Coopera humoru. Ma słabsze momenty, nie da się ukryć, nie jest to także album rewolucyjny. Niemniej udało się stworzyć solidny concept album z masą dobrej muzyki. Nie bez znaczenia jest tu powrót Boba Ezrina, udział Dennisa Dunawaya, Neala Smitha, Michaela Bruce’a, Desmonda Childa, a także oczywiście nieodżałowanego Kipa Wingera ;).

PS: Pokrótce o wszelakich bonusach, które pojawiły się na różnych wersjach albumu:

- Under The Bed – utwór z nastrojowymi klawiszami, zawierający w sobie melodię Welcome To My Nightmare oraz The Black Widow. Tekstowo (zwłaszcza refren) pasowałby jako jedna z ostatnich ścieżek na albumie.

- Bad Situation – osobiście uważam, że to utwór, który nadawałby się na taki album jak Dirty Diamonds – żywiołowy, zabawny, kojarzy mi się ze Steal That Car. Na Welcome 2 My Nightmare go nie widzę.

- We Gotta Get out of This Place – animalsowy cover. Bardzo przyjemny i chyba już sam tytuł wskazuje, gdzie mógłby się znaleźć na albumie.

- Flatline – na początku myślałem, że to bardzo klimatyczny kawałek... po chwili okazało się, że to dowcip Boba Ezrina

- Kawałki live at Download Festival (No More Mr. Nice Guy, The Black Widow i Poison) – udowadniają, że i Coop i zespół są w wyśmienitej formie i o emeryturze Romea shock-rocka nie ma mowy :).

01. I Am Made of You
02. Caffeine
03. The Nightmare Returns
04. A Runaway Train (feat. Vince Gill)
05. Last Man on Earth
06. The Congregation (feat. Rob Zombie)
07. I'll Bite Your Face Off
08. Disco Bloodbath Boogie Fever (feat. John 5)
09. Ghouls Gone Wild
10. Something to Remember Me By
11. When Hell Comes Home
12. What Baby Wants (feat. Kesha)
13. I Gotta Get Outta Here

14. The Underture